"It's difficult to admit the obvious"
political world


Marian Baginski|Sunday, April 27, 2014

The most popularized version of the massacre in Jedwabne , and the most fantastic , detached from reality , full of presumptions, of controversial comments , suggestions , insinuations, and vast implications ,  or bizarre narrative historiosophical was written by  Jan Tomasz Gross

The author wanted to prove that the murder of the Jewish citizens in Jedwabne was a spontaneous nature made event  ​​by the Polish “society “or community. In the heat of relying on the absent witnesses in Jedwabne at the time of massacre, unsigned testimony, as well as of gender confusion, Gross “forgot" that even it was German occupation at the time of tragic events. Although there somewhere as he stated Germans stood as passive observers, probably photographing murdering Poles. But as a dreamer, he ruled out the possibility of terrorizing   by Germans of some Poles admitting to court as unwilling participants in the anti-Jewish actions.
Gross said at the same time, that just after the second invasion by the Germans in the discussed areas Inhabitants of Jedwabne “constituted themselves “. The city of Jedwabne had some social ensemble consisting of a “city councilors." That's what these authorities planned and devised this massacre. In accordance with its only known theory, Gross suggested the existence the conspiracy of Polish local authority in Jedwabne against Jewish inhabitants of little town. . In his book, he also argued about parity in decision making process, between German Nazis and the “Poles”. In addition, the mayor and his “city council”, they   went in an agreement with Germans and the direct Polish organizers of Jedwabne massacre. “His revelations on this topic made ​​an impression so that the reader can be swayed in to conviction that this massacre was so cruel, there were no survivors.

Gross pointed out in many places and seems to have epiphany that the Soviets did not collaborate, even in a minimal part with the Jewish community in Jedwabne. The Jews, in fact, according to Gross were the main victims of the soviet communists, even almost   forgetting   the Soviets existence in Jedwabne. He suggested, moreover, that the situation in the town after the return of the Red Army in 1945 had little, if at all any, effect on the subsequent judicial process in   1949 alleged perpetrators or co-participants  in the murder. In the heat of admiration for the rule of law, he rejected even the probability of the impact of the Stalinist interrogation techniques on the content of “the testimony of the accused." For Gross, at this same time, there were no issue:  the German legal acts issued earlier, before the 10th July 1941 , or   theorized “settling “the Jewish question.  Decree issued  by PKWN in August  1944 was not that controversial, as a tool to prosecute so called political enemies of the imposed  soviet regime in occupied Poland. Finally, proposed a priori treatment of  testimonies of survivors ,the massacre of the Jews, is accepted  as dogma , which is certainly a unique and unparalleled anywhere postulate research methodology appropriate only and exclusively  for  Gross.

 After nearly 14- years, the release of the Gross’s stories about Jedwabne, the  marginal type of  different statements on this subject, as also tracking the discussions on the internet ,or in political circles, I will try to correct both primary revelations showed  by Jan Tomasz Gross,   and his” deus ex machina” arguments in alleged participation on Polish nation in the massacre of Jews.  I would show how J.T. Gross and his followers circumvent some of the important facts and details and influence political implications. Also, as shown before, Gross tries to show a love to marginal   pathological events in the Jedwabne story. In this endeavor, the  undivided  attention  should be given to some  books and serious researches contributing to  find the rooted causes and what happened in Jedwabne on July 10 1941., as well as, to be close and to familiarize  the reader  with the understanding and factual  answer to the question : What happened  in Jedwabne on 10  July 1,941 ?.
 It sound worth to remark  that ,at the beginning of discussion   Gross’ s thoughts, some of his critics suggested that  he did not mean to present Massacre in Jedwabne as historical event, but rather  he created the story about Jedwabne  and   he wanted to illustrate  his historiosophical considerations. This approach is rather wishful thinking than the reality.   First serious answer to the Gross’s confabulations is research done by Mark Jan Chodakiewicz: The Massacre in Jedwabne July, 10.1941, Columbia University, 2005.  So far this is only book, as of now on the market considered to be close to the reality and showing  the course of events in Jedwabne on that day. Some shortcomings are not necessarily the fault of the author. They are like:  The lack of conversation and testimony of direct living witnesses of the event,    The question or, bypassing the trauma of 1920 (destroyed Jedwabne)  Word War I.  Events in Bialystok- a distant about 120 km from Jedwabne - the communist regime was installed shortly there, as well as presence of communist government prepared for Warsaw in 1920 before this famous battle.    Prof. Chodakiewicz did not   mention  a partial exhumation of the murder site as well as  ( he omitted , or not to be able) , the effort to reach  for the archives Oberkomando’s in Ciechanow presently probably located in the archives of the Ministry of Foreign Affairs, and seems to be inaccessible to researchers.  The Omission of the basic error in  the court proceedings  of the 1949 regarding this murder in Jedwabne, where it was said that the murder took place on  ​​June 25, 1941, and not the 10th of July 1941.
(Although we know that on the 25th of June at last two persons were killed: Kropniewnicki and Kobrzyniecki - one Jew, one Pole).  It is curiosum sui generis, not to pay attention  to such facts as presence or Heinrych and Himmler on July 7-10 1941 in Bialystok and Lomza.  Prof. Chodakiewicz paid attention to the political spectrum in Jedwabne between the World Wars, but he missed the existence of Pilsudski monument in Jedwabne and, its alleged destruction by Soviets after September 22.1939, and instead, installation of Lenin’s head during the Soviet occupation 1939-1941. Insignificant event for many, but enrage for few. . Probably unwillingly, Professor Chodakiewicz falls into trap of the narrative indicating arrival of farmers and paysants to Jedwabne on Thursday morning allegedly to take part in the projected massacre. Sorry, Professor, these farmers were present there since Wednesday morning taking part in the market activities. Unfortunately, they could not leave Jedwabne in the late afternoon this day due to the curfew imposed by German occupiers. As this same, Prof. Chodakiewicz did not mention the return on 23 and 24 of June 1941 from Lomza prison, the people, who were destined to be sent to Siberia.  When they came to their homes and living quarters they found Jews occupying their houses.  He did not mention at all, the " Thermopylae " close to  Wizna where  about  seven hundred  soldiers withstood  40 - thousands of Guaderian 's army near  Strękowa Gora  and blocked for four days  its march on Warsaw .   Recently in his translation into Polish, JM Chodakiewicz did not have taken into account these alleged deficiencies. (I do not have access to that translation, but I know that this translation applies only to the contents of the said English-language edition).    Next book, worth studying is: Andrzej Zbikowski towards the genesis of Jedwabne. Jewish Historical Institute, Warsaw,2006.  Unfortunately, despite many  important assets presented  and  important documentation ,  as well as some times good analysis ,  many factual  data , but the author falls into the Jewish narrative of Jews’ sufferings from wrongs of Polish citizens  , where killing of a Jew –who was  a  traitor ,  blackmailer ,person murdering   other Jew is considered as  ,  alleged act anysemitism.  According to  Andrzej Zbikowski:"Usually , historians are advocates of the Community, whom they identify with  , They  also take  a duty to  store  memory  of their own ancestors , and  the “ harm” done to  theirs hurts more than  to the “strangers." (P.20). Zbikowski’s alleged complaints about anti-Semitism should be put into prospective considered in the next paragraph.
    Such an approach to the problem according to Zbikowski makes him “free” of thinking that the patriotism of Jews toward Poland is not worth to discuss.  He emphatically stated “This little discussion is not worth and does nothing to our knowledge of the realities of the occupation.” (ibid.). Did it really?
The period of 1944 and after , when  due to the August decree of1944 edited by PKWN  10000-to 15000 judicial killings  of Poles, 20000-to30000 political prisoners, 600000 sent to concentration camps in The Soviet Union , or camps present on Polish soil , including Auschwitz.5.  A complaint about lack of sufficient literature on the subject of Polish-Jewish relations is rather of mark. At that time and after these   relations were considered in terms of implementing second soviet occupation and domination. And dominant narrative at that time was: Jews internationalists, reaktioneers, or Zionists. And fight between these fractions. Zbikowski’s alleged complaints about anti-Semitism should be put into that prospective  and  considered    an  available literature.  In that context should be placed (in 1961) Mazowiecki‘s (Jewish name….) complaint about “porzadny czlowiek, chciaz Zyd – his writing about anti-Semitism. By this article he touched the core of antyJdaism (not anti-Semitism). First you see and experiment moral attitude, conduct, value system and later you take into consideration the eventual nationality of the person. Antyjudaism has to be considered in the terms of moral values and attitudes not in terms of nationality, like Jews wanted.  Valuable insides of this question can be found in: Po Zagladzie, Marek Jan Chodakiewicz. WArszawwa 2008.and others.    Next book worth to note, and  containing the abundance of many IPN materials was published as: Around Jedwabne “. Warsaw, 2002 IPN.
 Despite the publication of various documents, articles, these two big volumes do not mention a word about partial exhumation of prof. Kola in Jedwabne. Researches of IPN did not reach and considered all documents in Ludwigsburg and Freiburg. In particular they failed to dig up   the documents for the judicial case prison conviction of Herman Schapper. As well as,   unfinished   interview with him.  Researchers of IPN did not dig up mentioned before   documents of Obercomando Ciechanow from the years 1940 to 1945, probably located in the Interior Ministry of Poland.
Tortuous, hasty and without any justification speeded decision to finish investigation about Jedwabne massacre is unprecedented in such investigations. Not to mention the stopping the exhumation for so called religious reasons. This argument is without any foundation, or reason. Similar investigations (exhumations) were finished in Warsaw, or in Prague. Separate histories are inscriptions on the Jedwabne monuments (old one and the new one). These inscriptions are such curiosum, that we will analyze them later.
It should be also mention the publications in the English: The Neighbors Respond. The controversy over the Jedwabne Massacre edited by Anthony Polonsky & Joanna B. Michalic , Princeton , 2004 . It is a compendium of published articles on topics of Massacre in Jedwabne by journalists who mostly changed their names , and are recruited from nearby Jewish origin. Its worth to note that in order to confuse so-called “enemy” and confuse the unsuspected readers, Mr. Polonsky and his fiend   placed in this book   scientifically formulated article of Bogdan Musial. They placed there also the talk of JT Gross, as an answer to Musial’s article. For discussions about Jedwabne   JT Gross brings himself a 'new' ideas in the mentioned expose contained in mentioned book.
  It is  right  to mention also the book of Fr. Niekrasz about Jedwabne, as well as some articles of prof. Strzembosz, or J. Radzilowski.
 The rest of the  writings  about 2,5 million are  rather  the reproduction thoughts already  pronounced , as well as of moral outpourings of propaganda and political  narrative , insinuating  sometimes Poles  complicity in  the murder of Jews in Jedwabne ,  and be proxy to talk about Polish participation in the  murder of Jews elsewhere. Most , as I have mentioned  and  Andrew Zbikowski defended  the narrative : " his " (it means a Jew  , or having Jewish blood ,  and living on Polish territory ) against " someone else " ( it means a Pole ,or other than a Jew and also living in Polish soil) .
 In the ocean of writings and exposes, my main aim is;  To supplement these deficiencies (especially not covered by the Professor. Chodakiewicz ),  If possible, re-examine   the story of the massacre in Jedwabne , and to  determine the time between subsequent stages of the crime, confronting the facts , documents, showing the  myths and emphasizing non-existent facts , or events , to provide evidence ,  from still living witnesses .  I wanted to indicate the  background (if any) about  Polish prejudices and stereotypes which are deeply rooted in the literature, culture and mass media, or politics .At the same time I will try to observe the delicate and controversial issue of coexistence  between Polish and Jewish communities, preceding the tragic events in Jedwabne.   As Anna Bikont indicated in his book, "We from Jedwabne”, I would pointed out a little known controversial competition between Polish and Jewish businesses. This struggle between the owners of Polish interests and their Jewish competitors were allegedly financed as Bikont has  stated by American interests.
 At the same time I will not avoid the anti-Polish prejudice due to ignorance propagated between others in Review Guidelines for films, or theaters, and sometimes ill-will that affect intellectual circles of America.1   In retrospect, it is clear that the failure to engage scientific methods in historical knowledge made ​​it necessary to reinterpret Jewish- Polish relations. Unfortunately, in the words of the Polish intelligentsia, both the Jewish origin as well as of the native, they cannot see the need to distance themselves from the previously unconditional philo-Semitism.
 As far as possible I set myself the goal to indicate and build the platform for Jewish- Polish reconciliation, in partnership with the exclusion of servility against each other.  A separate issue is: as a   sociology student with historical research approach, I wanted to know why the unknown town of Lomza became “famous “in the entire world? Was it due  only to  one-sided presentation of  the historical truth concerning  Massacre dated 10th July 1941 ,  or were there other  factors which   put  this town  in the map of the world?
At the same time for any price I wanted to avoid   that my deliberations found themselves only in the second cycle of media to reach the public consciousness. Fallowing rigorously the methodological order I wanted to reach still   inaccessible sources and resources in main stream media and pundits.        As a practical matter, we would like to push for total exhumation of the Polish victims of Jewish origin buried in Bronislaw Sleszynski barn and next to it.
 Unfortunately, Jedwabne matter has become a sensitive issue for political reasons. Polish Governmental Authorities(at at list two occasions outside Poland) were engaging their assets into promulgating at least controversial assertions about massacre in JEdwabne imposing one-sided views and stopping exhumation, what is in fact to sink into oblivion of necessary conclusions.    And, the topic of alleged Polish complicity in other murders carried on the Jews.  Jedwabne became a pretext for initiating, or avoiding, the debate about Polish-Jewish relations, in particular the Polish responsibility for the Holocaust.  Attitude of Polish Officials, like Ministry of Foreign Affairs, or The President of Poland is a curiosum sui generis. At list on two or more occasions, they engaged in controversial scientific drafts publication as an official governmental stand. More they are financing films, or other public expressions (screen plays) about the massacre the way to promote Jewish narrative about the tragedy.
     Sorry to say, but  in addition, to  the mainstream  of liberal intelligentsia  of Polish- Jewish origin ,   they were  many members of the opposition activists to certain model of communism earlier in communist circles  are  constantly   present   at these days.
 This trend manifested itself especially on the occasion of 1968 events when it was carried out as a purge of anti-Jewish communists from the ranks of the party and from the government. The purge had been done as a  clear filosemitic and pro-Israeli sympathies. They were stigmatized, and had to leave the circles of the ruling elites. AT that time a Jewish elite sometimes in fear of alleged criminal sanctions for abuse of the law before 1968 had to leave Poland.  JT Gross was   part of this group.
 On other hand, as you know, this cleansing of 1968 coincided with student demonstrations against the government, which took place in every major academic center in Poland. The Jews were considered victims of hatred of other Jewish Communists according to the striking audience at that time.
This filosemitic sentiment soared amid anti-communist Polish intelligence derived from Litvaks and polonized Jews after 1968.
 It  came to the force , especially in times of "Solidarity "(1980-1981) to allegedly strengthen  Polish accession to the road  for so called  “full” independence in 1989 , which was , and is seen in diplomacy and  in the mass media over the last 30 years .
 The public began to manifest itself in the cultural sphere as taking part in hidden philo-Semitism: popular Jewish music, literature and theater, which has expanded far beyond the intellectual centers of the country - Warsaw and Krakow. Contributed to the intellectual centers are  " Znak,", Wiez  , Gazeta Wyborcza ,  Tygodnik Powszechny , Jesuit Review, not to mention the Otwarta  Rzeczypospolita, or minor centers like  Fronda , or  Niezalezna . On the opposite side we can mention Nasz dziennik, or Nasze Zycie.
 A separate problem is the philo-Semitism in diplomacy (see the book by Krzysztof Balinski, Polish or anti-Polish Ministry of Foreign Affairs? Ed. Bolonari, Warsaw 2013) and mass media or Jewish circles sites studying and writing about Polish - Jewish relations.
Unfortunately, historians of Jewish origin, who wanted to work satisfactorily on topics in question, are, still in captivity of stereotypes created during almost half a century of communist rule, and imprisoned by political correctness fearing the responsibility for implementing the communist rule after 1944.
 The exposes and articles of these historians are marked by self imposed censorship and it cannot meet the need of a new perspective on past Jewish- Polish relations. Stereotype and narrative preferred by Jewish opinion-forming environment is in full force as we speak. Unfortunately,  so far about the Jewish  questions  so called “correct “ writings can be made by only Jews , or scientists  related to them. Such ways of thinking is and was in Poland at the time of publishing the Neighbors (MSW involvement in the dispute by sending unproven materials about Jedwabne, or scratches of articles about alleged Polish blackmailers in 2006, 2013). Following the publication of Neighbors, most of the Polish intelligentsia gathered around the mentioned centers automatically accepted description of the mass murder in Jedwabne according to the version of Jan Tomasz Gross. This was not surprising, considering their Litwack past, as also strongly filosemitic atmosphere among intellectuals of Jewish ancestry.
Hence the Polish media 2. run by people associated with Jewish circles swept the true under the rug and went on the waves of purification apology for alleged  Polish cooperation in the Shoah.
If the events in Jedwabne actually occurred as written by JT Gross, the Poles were complicit, and the Jews were only the victims of World War II. Apologies of Polish  Authorities( in 2001 ceremony  )of Jewish origin    indicated   the necessity  to   reinstall and reexamine  the  " inventory " of national myths  , and  believes in Polish innocence and victimhood in World War II.   Put it simply, assuming that description of the events in Jedwabne according to the Gross’s version, inherently liberal Jewish Polish intelligentsia applauded support for the Jewish- Polish reconciliation on the basis of complicity in murder of Jews. This interpretation - as active participation in the Holocaust - required that the Poles accept a completely new historical narrative - as have been mentioned – to take share in the blame.  Most, if not all the expressions in the media about the Jedwabne is promulgating that narrative. It urges Poles to beat their breast for the sins of nonconsumated. In all, it's not just that the Poles know the enormity of their alleged or imaginary guilt. There are other nations a side of Germens, who could shear the faith of Poles, except the Jews.    Fortunately, there is still the scientific integrity, which requires that all evidence has been critically analyzed and the course of events to be played in the most close to the reality. If political correctness and propaganda requirements are more important than the reality we could be in trouble not knowing the reality around us. With tools now available we hope that only one true will emerge from Jedwabne massacre on 10th July 1941.
 Meanwhile, according to the rules of fair play - the matter of reconciliation must  be  and should be strengthen the historical truth and actual condition of the actors. This attitude is adopted by some scientists, but did not sink in to political power yet.
    Few research efforts undertaken in Poland have identified a number of methodological and substantive shortcomings’s of Neighbors. As a result of a partial exhumation, and to too few reliable studies undertaken in the murder in Jedwabne, we are lost in the endeavor to know the reality there. Despite that the reputation of Jan Tomasz Gross is seriously damaged, as well as   his followers, but also question of Jewish- Polish reconciliation was stalled. In retrospect, it is clear that the failure of scientific methods in historical knowledge made ​​it necessary to reinterpret Jewish- Polish relations. Unfortunately, in the words of the Polish intelligentsia, both the Jewish origin as well as of the native cannot see the need to distance themselves from the previously unconditional philo-Semitism and Gross’s confabulations.
What's more, it also led to the detriment of the  presentation of Jewish- Polish and Jewish-Christian relation in the U.S., as well as changing  attitudes in  Jewish  and in Polish communities. Unfortunately, the USA media and academia began to reproduce Gross’s innuendos, insulations, half-truths.  These circumstantial and unfounded Gross’s confabulations are to greater extent in USA, than in Poland. Marginal simplicity, insinuations, presumptions, bizarre historiography, Gross‘s stereotypes have become the subject of scientific research,   projects for symposiums and written theses on these pseudo-topics. Marian Baginski email:marian.baginski@gmail.com  or www.internationalresearchcenter.org 1. “The Wherewithal” is about evil and suffering and the human capacity for compassion. If the narrator, Henryk Stanislaw Wyrzykowski, is broken, inconsistent, unreliable, inconclusive, it’s because of the strain of finding the wherewithal to face suffering on every human scale. Henryk grew up down the street from a survivor of the Treblinka death camp, after emigrating with his mother from Jedwabne, Poland, where, in his infancy, on July 10, 1941, the Poles of the town voluntarily slaughtered its Jews except for at least the seven whom his mother hid in a hole on their farm. The son of the neighboring camp survivor becomes Henryk’s best friend, Rossy, a sweet and troubled boy who worships him until Henryk shoots him in the forehead in a game of William Tell.
  • 2. . W swoim przemówieniu z okazji 70-ej rocznicy rzezi wołyńskiej, Jarosław Kaczyński zwrócił uwagę na indolencję polskich władz w informowaniu opinii światowej o zbrodniach popełnionych na Polakach przez nazistów i ukraińskich nacjonalistów. Podał przykład czeskiej wioski Lidice, która została spalona a jej mieszkańcy wymordowani przez Niemców, w odwecie za zamach partyzantów na protektora Reinharda Heydrycha. Czesi potrafili stworzyć z Lidic symbol swojej martyrologii, który zna cały świat. W Polsce takich spalonych wiosek jak Lidice, których mieszkańcy zostali często w okrutny sposób wymordowani było kilkaset. Tymczasem, może to zabrzmi jak ponury żart, ale świat zna tylko jedną polską miejscowość tzn. Jedwabne. Niestety, ale to brat Jarosława ś.p. Lech Kaczyński walnie przyczynił się do tego, kiedy będąc ministrem sprawiedliwości uległ żydowskim naciskom i polecił wstrzymanie ekshumacji w Jedwabnem, gdy jej rezultaty nie potwierdzały żydowskich oskarzeń o zorganizowanie pogromu przez Polaków.
    http://www.naszawitryna.pl/ks...Wkrótce mogliśmy się przekonać o tym jak wielkie szkody w obrazie (image) narodu, państwa lub grupy etnicznej może wyrządzić fikcja literacka, która pretenduje do roli prawdy historycznej. Zamknięcie śledztwa w sprawie niewyjaśnionych do końca wydarzeń w Jedwabnem wykorzystał natychmiast Jan Gross wydając książkę Sąsiedzi w masowym nakładzie w kraju oraz w tłumaczeniu na angielski zagranicą. Gross pominął wszystkie fakty, które nie potwierdzały jego tezy o zorganizowaniu pogromu Żydów przez mieszkańców Jedwabnego. Miał zresztą ułatwione zadanie dzięki decyzji ś.p. Lecha Kaczyńskiego. Poza tym, jako obywatel Stanów Zjednoczonych zignorował podstawową zasadę amerykańskiej praworządności, która mówi, że wszelakie wątpliwości w sprawie zalicza się na korzyść oskarżonego. This is a project of the research I’m embarking on. If you have any suggestions, materials unknown and relevant to the subject, it will be welcome.
    Najbardziej spopularyzowaną wersję masakry w Jedwabnym, a jednocześnie najbardziej fantastyczną, oderwaną od rzeczywistości,  pełną kontrowersyjnych stwierdzeń  presumpcji, sugestii, insinauacji,i rozległych implikacji,  jak tez   kuriozalnej  narracji historiozoficznej napisał Jan Tomasz Gross. Autor chcial dowieść, że morderstwo żydowskich obywateli Jedwabnego miało charakter spontanicznego pogromu dokonanego przez polskie „społeczeństwo”. W ferworze  powoływania się na  nieobecnych świadków  w Jedwabnem, niepodpisanych zeznań, jak tez pomylenia  płci, „zapomniał”,że nawet  ze własnie  w tym czasie  Niemcy okupywali tą miejscowość  siejąc niespotykany w innych okupacjach terror. Wprawdzie gdzieś tam  stwierdził, że  Niemcy stali z boku w roli biernych obserwatorów , fotografując mordujących Polaków.  Ale jak przystało na fantastę, wykluczył  możliwość sterroryzowania niektórych przyznających się do polskosci  sprawców do wzięcia udziału w antyżydowskiej akcji. Gross stwierdził jednoczesnie , że tuż po drugim najeżdzie Niemców  na omawiane tereny „ukonstytuowały się”, władze miasta Jedwabnego , składające się z „radnych miejskich”. To własnie te władze  ukartowały  tę masakrę.   Zgodnie ze swoją  , tylko wiadomą teorią  Gross zasugerował istnienie spisku polskich lokalnych władz w Jedwabnem przeciwko  Zydowskim pobratymcom.W swojej książce  przekonywał on  również o równorzędności jeśli idzie o podejmowanie decyzji  pomiędzy  niemieckimi nazistami a „polskim” burmistrzem i jego „radą miejską”, gdyż „jakieś porozumienie między Niemcami a bezpośrednimi organizatorami jedwabieńskiego mordu, czyli zarządem miasta, musiało zostać zawarte.” Swoimi wynurzeniami na ten temat sprawiał również wrażenie ,  tak , aby  czytelnik odniósł przeświadczenie, że z owej  masakry  nikt  nie ocalał .

    Gross podkreślił w wielu miejscach swych zdaje sie objawionych wynurzeń, że z Sowietami nikt nie kolaborował,  nawet minimalna część społeczności żydowskiej w Jedwabnem. Żydzi w rzeczywistości według Grossa  byli głównymi ofiarami komunistów, nawet tych polskich zastanych przez Sowietów w Jedwabnem. Zasugerował ponadto, że sytuacja w miasteczku po powrocie Armii Czerwonej w 1945 roku miała niewielki, jeśli w ogóle jakikolwiek, wpływ na późniejszy sądowy  proces  z 1949 roku domniemanych sprawców , czy współuczestników mordu. W ferworze zachwytu nad  praworządnośćią procesu , odrzucił nawet prawdopodobieństwo wpływu stalinowskich technik przesłuchań na treść „zeznań oskarżonych”.  Dla Grossa jednocześnie nie istniały wydane wczesniej , przed 10-tym lipca 1941  niemieckie prawne akty  mówiace o „załątwieniu”kwestii Zydowskiej. , czy dekret PKWN-u z 1944 roku. Ostatecznie zaproponował  aprioryczne traktowanie zeznań ocalałych Zydów z masakry  , jako  przyjęty dogmat  aniżeli ich krytykę ,co z pewnością stanowi  jedyny i nigdzie niespotykany  postulat metodologii badań naukowych włąsciwej tylko i wyłącznie Grossowi.  Wprawdzie , niekorzy krytycy grossowego myslenia mowia, z e Grosowi wcale nie chodzilo o  przedstawianie Masacry w Jedwabnem  jako wydarzenia historycznego, ale tylko jest to opowiadanie  o jakis zdarzeniu,  jako ilustracji  jego historiozoficznych rozwazan.  Jest to jednak tylko wishfull thinking.

     Po  prawie 14-tu latach, od wydania grossowej opowiesci o Jedwabnem, jak tez zapoznaniu się przez kilka lat  z narozniejszymi  wypowiedziami typ marginalnego  na ten temat , jak tez    śledzeniu dyskusji w  internecie czy w  politycznych  kręgach  będę próbował korygować  zarówno pierwotną relację Jana Tomasza Grossa, jak też pokazywał  omijanie niektórych istotnych  faktów i szczegółow  mających polityczne implikacje w jego narracji.   Spróbuje rownież  pokazać zamilowanie Grossa do  marginalnych  o charakterze patologicznym  wydarzen w jego jedwabienskiej  opowieści. NA uwage zasuguja kilka pozycji ksiazkowych wnoszacych nowe watki tragedii, jak też  jej zrozumienie i faktograficzne przyblizenie odpowiedzi  na pytanie :Co sie działo w Jedwabnem w dniu 10 lioca 1941 roku? Marek Jan Chodakiewicz, the Massacre in Jedwabne July, 10, 1941, Kolumbia University 2005. Jedyna na rynku pozycja przedstawiajaca najbardziej zblizony do rzeczywistosci przebieg wydarzen w Jedwabnem w tym dniu. Niedociagniacami, nie koniecznie z winy autora  sa:  brak rozmow i zeznan bezposrednich , zyjacych swiadkow wydarzenia,ominiecie traumy 1920 (Pierwszej Wojny Swiatowej)roku(zniszczone Jedwabne), a  Bialymstoku odleglym okolo120 km od Jedwabnego byl zainstalowany wprawdzie na krotko  rząd komunistycznej Rewolucji Pazdziernikowej, jak tez obecnosc centralnego  rzadu przygotowanego dla Warszawy w 1920 roku,  brak jakiejkolwie wzmianki o czesciowej ekshumacji, zaniechanie wysilku dotarcia do archiwow  Oberkomando Ciechanow znajdujacym sie w archiwach MSZ, a wydaje sie niedostepnych dla badaczy.  Przeoczenie podstawowego bledu procesu sadowego z 1949 dot mordu w Jedwabnem, gdzie mowiono, z e mord zostal dokonany 25 czerwca 1941 , a nie 10-tego lipca. (Chociaz wiadomo ze w dniu 25-tego lipca zostal Zabity  Kropniewnicki i Kobrzyniecki- jeden zyd , jeden polak). Curiozialne jest rowniez pominiecie przez Chodakiewicza  takich faktow jak obecnosc  Himmlera czy  Heiricha  w dniu 7-10 lipca w Bialymstoku i w Lomzy. Obecnosc pomnika Pilsudskiego w Jedwabnem , i jego zburzenie w czasie sowieckiej okupacji 1939-41 moze sie wydawac nic nie znaczacym dla wielu , ale moze spowodowac uczucie wscieklosci u niektorych jednostek. Niestety, prawdopodobnie nieswiadomie  Profesor chodakiewicz ulegl popularnej narracji o wiesniakach zjezdzajacych rano z okolicznych wsi , aby wziac udzial w rzekomym mordzie czy rabunku Zydow.  Sorry, Professor,  Ci wiesniacy czy chlopi byli juz obecni w Jedwabnem w srode rano aby wziac udzial w targu, gdzie mogli sprzedac, kupic , wymienic czy dowiedziec sie najswiezszych wiadomosci.  Wielu z nich nie  moglo opuscic Jedwabnego poznego popoludnia tego samego dnia , bo wtedy obowiazywala juz  niemiecka godzina policyjna.  Szkoda tez , ze J.M. Chodakiewicz nic nie wspomnial o Polakach wywiezionych do Lomzy(19-20-ty czerwiec 1941) z przeznaczeniem na Sybir, a wlasnie  powracajacych z wiezienia w Lomzy w dniu 23 i 24 czerwca 1941 roku do Jedwabnego. Kiedy przyszli do swoich domow ze zdumieniem zastali w nich Zydowskich sasiadow.   Ostatnio w tlumaczeniu na jezyk polski omawianej pozycji naukowej , J.M. Chodakiewicz nie uwzglednil wymienionych brakow.(Nie mam dostepu do wspomnianego tlumaczenia, ale wiem , z e wspomniane tlumaczenie   odnosi sie tylko do tresc wspomnianego wydania anglojezycznego. jak tez ani slowem nie wspomnial o „Termopilach”pod Wizna, kiedy to okolo700set zolnierzy porucznika Reganisa stawilo opor przez 4 dni ,  40-tu tysiacom armii Guderiana  pod Strekowa Gora blokujac jej marsz na Warszawe. Nastepna pozycja warta przestudiowania to:   Andrzej Zbikowski U genezy Jedwabnego. Zydowski Instytut Historyczny Warszawa 2006.. Niestety mimo wielu walorow dokumentacyjnych , analitytcznych, autor wpada w zydowski narrative krzywd zydow  doznanych od polakow, gdzie zabicie zyda-zdrajcy, szmalcownika, katujacego innych zydow , donosiciela jest rzekomym aktem anysemityzmu. Jak zaznacza wspomniany autor: „Zwykle, historycy sa rzecznikami wspolnot, z ktorymi sie utozsamiaja, bo tez  biora  na siebie obowiazek przechowywania pamieci o wlasnych przodkach, a i krzywda swoich bardziej boli niz obcych”.(p.20)  Takie postawienie sprawy zwolnilo Zbikowskiego  wedlug niego samego od zastanawiania sie pod patriotyzmem zydow odnosnie Polski, a wedlug  jego opinii :czy Zydzi zdradzili Panstwo polskie?. Niewiele ta dyskusjawniosla do naszej wiedzy o okupacyjnych realiach”. (ibidem). CZy rzeczywiscie?  Inna  pozycja warta odnotowania, a zawierajaca mnostwo roznego materialu jest publikacja IPN wokol Jedwabnego”. Warszawa,2002.  Mimo publikacji najrozniejszych dokumentow, artykulow, pozycja ta nie wspomina slowem o czesciowej ekshumacji prof. Koli w Jedwabnem , jak tez  nie dotarto do wszystkich dokumentow  w Ludwigsburgu i Fryburgu. Mam na mysli dokumenty sprawy sadowej  Hermana Schapera , jak tez  wywiad z nim , niestety niedokonczony, czy  wspomniane juz dokumenty Obercomando Ciechanow z lat 1940-45, prawdopodobnie znajdujace sie w MSW.    Z  perspektywy czasu oczywistym jest, że uchybianie naukowym metodom poznania historycznego spowodowało konieczność reinterpretacji relacji żydowsko-polskich.  Niestety w wypowiedziach polskiej inteligencji  , zarowno tej pochodzenia zydowskiego jak tez tej rodzimej nie widac potrzeby zdystansowania się od  dotychczas bezwarunkowego filosemityzmu. POKRETNA , POCHOPNA  i nieuzasadniona czasem trwania    decyzja umorzenia przez IPN sprawy  Jedwabnego, jak tez kuriozialne napisy na pomniku (kach) jedwabienskim(ich)  bedzie podmiotem oddzielnej analizy. Warto rowniez wspomniec publikacje w jez angielskim The Nieghbors Respond. The controversy over the Jedwabne Massacre edited by Anthony Polonsky &Joanna B. Michalic, Princton, 2004. Jest to  compendium publikowanych artykulow na tema Massacry w Jedwabnem  przez publicystow  o zmienionych nazwiska , a rekrutujacych sie z kolo pochodzenia zydowskiego.  Dla okrasy i zmylenia przeciwnika umieszczono tam  naukowo opracowany artykul Bgdana Musiala na temat Sasiadow J.T. Grossa. Do dyskusji o Jedwabne wnosi  rowniez  sam Gross” nowe” idee, publikujac tam swoje wynurzenia.  Nie od rzeczy jest wspomniec ksiazke ks. Niekrasza na temat Jedwabnego , jak tez artykuly o charakterze przyczynkarskim  prof. Strzembosza, J. Radzilowskiego, czy Aleksandra Rosino  I kilku innych.  Reszta wypowiedzi  a jest ich  okolo 2. 5 miliona jest raczej powielaniem mysli juz powiedzianych, jak tez wynurzen moralno-propagandowo-politycznych  lansujacych narrative  wpoludzialu, nieraz wspolwiny Polakow za  mord Zydow w Jedwabnem, najczesciej , jak wspomnialem  za Andrzejem Zbikowskim bronieniem”swego” ( ma sie przez to rozumiec  bronieniem  posiadajacego krew zydowska , mieszkajacym na terenie Polski) przed „cudzym” ( ma sie rozumiec Polakiem, lub innym niz Zyd  a tez mieszkajacym na terenie POlSKI).4.  Dla niego okolo 10 tys zamordowanych Polakow w ubeckich wiezeniach po 1944 roku, 20-30 tysiecy politycznych wiezniow, okolo 60tys wyslanych do sowieckich obozow  czy tych znajdujacych sie na polskiej ziemi wlaczajac Oswiecim.5. Nie wspominam juz o  podstepnym rozbrajaniu  i wybijaniu A.K, lacznie z aresztowaniem delegacji i jej zabicia przez Stalina w 1945 roku. Mozna tez przypomniec o oblawie augustowskiej, gdzie bez wiesci zginelo okolo tysiaca osob.  Relacje polsko-zydowskie po 1944,  a duzo mowilo sie o tym w literaturze przedmiotu po 1945 roku , trzeba rozpartywac  jako  implementacje zniewolenia Polakow  przez Sowietow , a o Zydach mowilo sie jako ointernacjonalistach, Syjonistach, czy przedstawicielach kol reakcyjnych.  A o innych jako wiernych ideom socializmu i komunizmu, bez wiekszego zastanawiania sie nad ich narodowym pochodzeniem. W tym tez kontekscie nalezy rozpatrywac artykul mazowieckiego ( zydowskie nazwisko...), kiedy to uskarzal sie : Porzadny czlowiek , chciaz zyd – kontynuujac  rozwazania na temat antysemityzmu. W  analizie  wspomnianego  artykulu Mazowiecki   nieswiadomie czy swiadomie  podkreslil  moralny wmiar antyzydowskosci, kiedy to dostrzrga sie najpierw postawe moralna, system wartosci, postepowanie danego czlowieka  , apotem mozna  zastanawiać  sie nad  jego etnicznym pochodzeniem.  Zdaniem wielu,  ostatecznie zrodlo antyJudaizmu  (antysemityzmu)nie twi w narodowosci, a tylko w systemie wartosci, postawie moralnego danego czlowieka .  Rozwazania to powinne być kontunulowane  w ramach dyskusji nad stereotypami , a nie rzekomej nienawisci etnicznej. Ciekawa publikacja na ten temat to  Po Zagladzie Marka Chodakiewicza. Celem  moim  jest rzucenie swiatlo na wspomniana kwestie, jak tez  uzupelnienie wspomnianych brakow,( szczegolnie  nieuwzglednionych przez Prof. Chodakiewicza).  NA   ile to mozliwe, ponowne przebadanie historii masakry w Jedwabnem, ustalenia  czasowe  poszczegółnych etapów zbrodni,  skonfrontowanie faktów , dokumentów , pokazanie mitow i uwypuklenie nieistniejacych faktow, lub wydarzen podnoszonych przez Grossa ,  przedstawienie dowodów , swiadków  jak tez  wskazanie anypolskich uprzedzeń i stereotypów z głęboko zakorzenionych  w literaturze przedmiotu.  Jednoczesnie postaram sie uwzglednic delikatną i kontrowersyjną kwestię wspołzycia polskich i zydowskich wspólnot, poprzedzającą tragiczne wydarzenia w Jedwabnem.  Pozostaje jeszcze ,jak wspomina Anna Bikont w swej wypowiedzi „My z Jedwabnego”  malo znana, niebadana , a kotrowersyjna walka konkurrencyjna miedzy wlascicielami polskich interesow a ich zydowskimi konkurentami  rezekomo finnansowanymi przez interes amerykanski.  Jednoczesnie  nie bedę unikał  antypolskich  uprzedzeń  z powodu niewiedzy  propagowanej m/n  w recenzjach filmowych, czy przedstawien teatralnych, przy pokazywaniu   nieraz złej woli , jakie  dotykają kręgi intelektualne Ameryki .  Na ile jest to mozliwe  stawiam sobie za cel  również  ponowne uruchomienie procesu  pojednania żydowsko-polskiego , na zasadach partnerstwa z wykluczeniem  serwilizmu , które klęska naukowa Sąsiadów unieruchomiła , a przynajmniej spowodowała pozostawienie w martwym punkcie.
    Oddzielna kwestia, juz nie jako sociologa z zacieciem historycznym jest szukanie odpowiedzi  dlaczego  nieznane miasteczko ziemi lomzynskiej stalo sie „Slawne” na caly swiat? CZy chodzilo tylko o przedstawienie historycznej prawdy o massakrze z dnia 10-tego lipca 1941 , czy tez zamiarem  kierujacych miediami  bylo cos wiecej niz prawda historyczna? Jednoczesnie za wszelka cena chce uniknac, aby moje rozwazania znalazly sie tylko w drugim obiegu dotarcia do publicznej swiadomosci, stad tez nakaz metodologiczny dotarcia do zrodel jeszce niedostepnych , jak tez wykorzystanie naocznych swiadkow, lacznie z zadaniem przeprowadzenia calkowitej ekshumacji  na teren stodoly Bronislawa Sleszynskiego , jak tez terenu bezposrednio to niej przylegajacym. Jedwabne  stało się  delikatnym tematem ze względów  politycznych. Temat ten jako rzekomy współudział Polaków w innych  mordach dokonanych na Zydach, gdzie  Jedwabne  stało się pretekstem  do wszczęcia, unikanej  jakdotąd, debaty o stosunkach polsko-żydowskich, a w szczególności o polskiej odpowiedzialności za Holocaust.3.       Ponadto główny nurt liberalnej inteligencji polskiej pochodzenia żydowskiego,której  z reszta wielu członków było wcześniej działaczami opozycji w  kręgach komunistycznych  jest bez przerwy nagłaśniany od kilkunastu lat.  Nurt ten  ujawnił się szczególnie z okazji  1968 roku , kiedy to  komuniści przeprowadzili  czystke antyzydowską  ze swoimch pobratymcow  zarówno w swojej partii, jak i w rządzie . W czystce tej  wyraźne filosemickie i proizraelskie sympatie były napietnowane, jak też stały sieę pretekstem opuszczenia kręgu rządzących pochodzących z zydowskiej elity  w obawie przed karnymi sankcjami  za nadużycie prawa  przed 1968 roku.  Jak wiadomo,  czystka ta z  1968 roku zbiegła się z demonstracjami studenckimi przeciwko rządowi, które miały miejsce w każdym z większych ośrodków akademickich w Polsce. Żydzi byli  uważani  za ofiary nienawiści innych zydowskich komunistów przez ówczesną strajkującą  publiczność.
    Ten filosemicki sentyment szybko wzrastał pośród antykomunistycznej inteligencji polskiej pochodzącej z Litwaków i spolonizowanych Zydow, po 1968 roku.  Doszedł  on  do głosu szczegółnie  w czasach „Solidarności”, by zdecydowanie umocnić się po wejściu Polski na drogę do tzw  pełnej niepodległości w 1989 roku, co było i jest widać w dyplomacji i srodkach masowego przekazu  na przestrzeni ostatnich 30-tu lat.   Mamy obecnie do czynienia z jawny , jak tez  ukrytym  filosemityzmem   przejawiajacym  się  w sferze kulturowej: zainteresowaniem żydowską muzyką, literaturą i teatrem, które rozszerzyło się znacznie poza intelektualne centra kraju – Warszawę i Kraków.  Przyczynili sie do tego  intelektualne osrodki skupione wokół  „Znaku”, Więzi,  Gazety Wyborczej,Tygodnika Powszechnego, Jezuickiego Przeglądu, nie wspominając Rzeczypospolitej,czy pomniejszych wydawnictw jak Frondy, czy  Niezaleznej.  Te nowe osrodki to Lublin, Radom, Torun , czy Gdansk.  Osobny  problem to  filosemityzm w dyplomacji (zobacz ksiazka   Krzysztof Balinski MSZ polski czy antypolski? Wyd. Bolonari, Warszawa 2013)i srodkach masowego przekazu, czy osrodkach badajacych  i piszacych na temat stosunkw polsko- zydowskich. Niestety historycy o zydowskim pochodzeniu zdaja się pozostawacć,  w dalszym ciągu w niewoli stereotypów, wykreowanych podczas prawie pięćdziesięcioletnich rządów komunistycznych , badz tez narzucanych przez polityczna poprawność.2.  W opisach wspomnianych historykow czasy cenzury pozostaly , a to nie daje sie  sprostać potrzebie nowego spojrzenia na przeszłość żydowsko-polską, jak tez wyzwolenie sie ze stereotypu i narracji preferowanej przez opiniotworcze srodowiska zydowskie.  Niestety jak dotychczas ,na temat zydow poprwnie moga pisac tylko zydzi, lub naukowcy z nimi spokrewnieni.
    Taki oto sposób myślenia byl  w Polsce w momencie wydania Sąsiadów. Po opublikowaniu książki większość polskiej inteligencji  skupionej wokół  wspomnianych osrodkow automatycznie zaakceptowała opisanie masowego mordu w Jedwabnem w wersji Jana Tomasza Grossa. Nie było to zaskakujące, biorąc pod uwagę ich   litwacka  przeszłość, jak tez  silnie filosemicką atmosferę panującą wśród intelektualistów z rodowodem zydowskim, bo tacy maja najwiekszy dostep do madiow pierwszego obiegu.  Dlatego przez polskie media  prowadzone przez   ludzi zwiazanych z zydowskimi kregami przetoczyła się prawdziwa fala oczyszczających przeprosin. Jeśli wypadki w Jedwabnem rzeczywiście miały miejsce tak jak napisał J.T.Gross , to Polacy byli współwinnymi, a Żydzi ofiarami II wojny światowej. Przeprosiny  władz politycznych Polski  pochodzenia zydowskiego  stały się wówczas tak samo niezbędne, jak i ponowna „inwentaryzacja” narodowych mitów. Mówiąc prościej, przyjmując opisanie wydarzeń w Jedwabnem w wersji Grossa, liberalna z natury zydowska  inteligencja polska okazywała poparcie dla żydowsko-polskiego pojednania na zasadzie współwiny.  Owa interpretacja – czynnego uczestnictwa w Holocauście – wymagałaby od Polaków zaakceptowania  zupełnie nowego diskursu historycznego-jak wspomnialem - wzięcia na siebie części winy. Stad tez   jedno- kierunkowe setki tysiecy wypowiedzi  w mediach na temat Jedwabnego. Naklanianie Polakow do bicia sie w piersi za grzechy niepopelnione.
     W tym wszystkim ,nie chodzi tylko o to, aby Polacy poznali ogrom swojej rzekomej  czy urojonej  winy.  Nie liczy sie tez  uczciwość naukowa wymagana , by wszystkie dowody zostały krytycznie przeanalizowane i przebieg wydarzeń został odtworzony w sposób najbardziej zbliżony do rzeczywistego. Polityczna poprawnosc  i wymogi propagandy są wazniejsze niz rzeczywistosc zaistniala w Jedwabnem 10-tego lipca 1941 roku.  Tymczasem zgodnie z regulami fair play  – sprawę pojednania umacniać musi i powinnarzeczywista historyczna prawda . Taką postawę przyjęli  niektórzy uczeni., ale nie poszła za tym jeszcze wladza polityczna.  Nieliczne wysiłki badawcze podjęte w Polsce wskazały wiele metodologicznych oraz merytorycznych uchybień autora Sąsiadów. W wyniku czesciowej ekshumacji, jak tez nielicznych rzetelnych badan podjętych  w sprawie morderstwa w Jedwabnem, poważnie ucierpiała nie tylko reputacja Jana Tomasza Grossa, jak tez   jego zwolennikow ,ale także kwestia żydowsko-polskiego pojednania. Z perspektywy czasu oczywistym jest, że uchybianie naukowym metodom poznania historycznego spowodowało konieczność reinterpretacji relacji żydowsko-polskich.  Niestety w wypowiedziach polskiej inteligencji  , zarowno tej pochodzenia zydowskiego jak tez tej rodzimej nie widac potrzeby zdystansowania się od  dotychczas bezwarunkowego filosemityzmu. Co więcej, doprowadziło ono również do przedstawiania stosunków żydowsko-polskich i żydowsko-chrześcijańskich w USA, jako nastawienia anyzydowskiego polskiej spolecznosci. Niestety   media i środowiska akademickie  zaczely powielac  insynuacje Grossa . Srodowiska te ulegały konfabulacjom Grossa  w jeszcze większym stopniu niż w Polsce.  Marginalne uproszczenia  , insinuacje, kuriozalna historiografia , stereotypy Grossa stały się  przedmiotem  naukowych badań i pisanych tez na wspomniane tematy. Marian Baginski  marian.baginski@gmail.com   www.internationalresearchcneter.org 1. 1. “The Wherewithal” is about evil and suffering and the human capacity for compassion. If the narrator, Henryk Stanislaw Wyrzykowski, is broken, inconsistent, unreliable, inconclusive, it’s because of the strain of finding the wherewithal to face suffering on every human scale. Henryk grew up down the street from a survivor of the Treblinka death camp, after emigrating with his mother from Jedwabne, Poland, where, in his infancy, on July 10, 1941, the Poles of the town voluntarily slaughtered its Jews except for at least the seven whom his mother hid in a hole on their farm. The son of the neighboring camp survivor becomes Henryk’s best friend, Rossy, a sweet and troubled boy who worships him until Henryk shoots him in the forehead in a game of William Tell. 2.      W swoim przemówieniu z okazji 70-ej rocznicy rzezi wołyńskiej, Jarosław Kaczyński zwrócił uwagę na indolencję polskich władz w informowaniu opinii światowej o zbrodniach popełnionych na Polakach przez nazistów i ukraińskich nacjonalistów. Podał przykład czeskiej wioski Lidice, która została spalona a jej mieszkańcy wymordowani przez Niemców, w odwecie za zamach partyzantów na protektora Reinharda Heydrycha. Czesi potrafili stworzyć z Lidic symbol swojej martyrologii, który zna cały świat. W Polsce takich spalonych wiosek jak Lidice, których mieszkańcy zostali często w okrutny sposób wymordowani było kilkaset. Tymczasem, może to zabrzmi jak ponury żart, ale świat zna tylko jedną polską miejscowość tzn. Jedwabne. Niestety, ale to brat Jarosława ś.p. Lech Kaczyński walnie przyczynił się do tego, kiedy będąc ministrem sprawiedliwości uległ żydowskim naciskom i polecił wstrzymanie ekshumacji w Jedwabnem, gdy jej rezultaty nie potwierdzały żydowskich oskarzeń o zorganizowanie pogromu przez Polaków.
    http://www.naszawitryna.pl/ks...Wkrótce mogliśmy się przekonać o tym jak wielkie szkody w obrazie (image) narodu, państwa lub grupy etnicznej może wyrządzić fikcja literacka, która pretenduje do roli prawdy historycznej. Zamknięcie śledztwa w sprawie niewyjaśnionych do końca wydarzeń w Jedwabnem wykorzystał natychmiast Jan Gross wydając książkę Sąsiedzi w masowym nakładzie w kraju oraz w tłumaczeniu na angielski zagranicą. Gross pominął wszystkie fakty, które nie potwierdzały jego tezy o zorganizowaniu pogromu Żydów przez mieszkańców Jedwabnego. Miał zresztą ułatwione zadanie dzięki decyzji ś.p. Lecha Kaczyńskiego. Poza tym, jako obywatel Stanów Zjednoczonych zignorował podstawową zasadę amerykańskiej praworządności, która mówi, że wszelakie wątpliwości w sprawie zalicza się na korzyść oskarżonego.http://www.amazon.com/The-Mas... 3.Dramatyczna prawda o zagładzie Żydów podczas II wojny światowej. „Rękoma Żydów zadano śmierć Żydom – bezbronnym Żydom!” Policjanci żydowscy w getcie łódzkim Policjanci żydowscy w getcie łódzkim Jeśli mamy wątpliwości, czy teza głoszona przez historyka znajduje uzasadnienie w faktach i zdarzeniach z przeszłości, jedyną drogą ustalenia prawdy historycznej jest sięgnięcie do źródeł historycznych epoki, o której historyk mówi lub pisze. W wywiadzie udzielonym niemieckiej gazecie prof. Krzysztof Jasiewicz powiedział, że holocaust: nie byłby możliwy bez aktywnego udziału Żydów w mordowaniu swojego narodu. Skala niemieckiej zbrodni była możliwa nie dzięki temu, „co się działo na obrzeżach zagłady”, lecz tylko dzięki aktywnemu udziałowi Żydów w procesie mordowania swojego narodu. W opracowaniach dotyczących zagłady Żydów bardzo rzadko poruszana jest kwestia kolaboracji Żydów z Niemcami. Nie znaczy to oczywiście, że problem współpracy europejskich Żydów z Niemcami przy zagładzie żydowskiego narodu nie był Żydom znany i osądzany we własnym środowisku. Jak pisze Joanna Szczęsna, w Izraelu przez dziesięciolecia: Powszechnie uważano, że ofiarą ludobójstwa padli najlepsi synowie żydowskiego narodu. Historyk i publicystka izraelska Idith Zertal, [...] przypomniała słowa Ben Guriona z 1949 r.: „Tym, którzy ocaleli, gdyby nie byli tym, kim byli: złymi, brutalnymi egoistami, na pewno by się to nie udało. To, co przeżyli, wyrwało z ich duszy wszystko, co najlepsze”. Inny żydowski historyk, Michael C. Steinlauf o polskich Żydach, którzy w latach 1939-1942 zarządzali gettami, napisał, że: Byli w większości przypadków skłonni do częściowej współpracy z agresorem. Naoczny świadek zagłady warszawskich Żydów, zamordowany przez Niemców kronikarz getta warszawskiego Emanuel Ringelblum, relacjonuje zaś: Kiedy akcja przesiedleńcza wybuchła w Warszawie w lipcu 1942 roku i żydowska Ordnungsdienst [policja] przejęła kierownictwo akcją, tow. [Szachno Efroim] Sagan nie posiadał się z oburzenia. Uważał, że Gmina Żydowska powinna była, mimo gróźb niemieckich, odmówić jej wykonania. Lepiej by było, gdyby Niemcy sami to zrobili. [...] Tow. Sagan przyszedł do Judenratu i złożył protest przeciw jego haniebnemu postępowaniu, przeciwko temu, że wziął na siebie rolę kata i pomagiera morderców z SS. […] Szachno Sagan nie mógł biernie przyglądać się, jak żydowscy Ordnungsmänner [policjanci] łapią dzieci na ulicach i ładują je do wozów ciężarowych na Umschlagplatz. Nie mógł znieść widoku żydowskich kobiet ciągniętych za włosy przez żydowskich łapaczy z Ordnungsdienstu. Pewnego razu na widok takiej brutalnej sceny zainterweniował. Rozjuszeni tym „chłopcy” [żydowscy policjanci] chcieli go załadować do wozu i odtransportować na Umschlagplatz. Znalazł się jednak wśród nich taki, co go poznał i uwolnił. Ponadto amerykański historyk Bryan Mark Rigg ustalił, że: W Wehrmachcie mogło służyć co najmniej 150 tysięcy mischlingów [ludzi pochodzenia żydowskiego – uwaga E.K.]. Istnieją również dowody, że niejeden z nich był oficerem wysokiej rangi, a niektórzy doszli nawet do szarż generalskich czy admiralskich galonów. Pewne wzorce zachowań społeczności żydowskich wobec hitlerowskich Niemiec datują się jeszcze z okresu przed wybuchem drugiej wojny światowej. Dla przykładu, jak pisze żydowska profesor Hannah Arendt, dr Joseph Löwenherz już w roku 1938: Zdołał przekształcić całą wiedeńską gminę żydowską w instytucję będącą na usługach władz nazistowskich. Był także jednym z bardzo niewielu działaczy tego rodzaju, który za swe usługi otrzymał nagrodę: pozwolono mu zostać w Wiedniu aż do końca wojny, kiedy to wyemigrował do Anglii, stamtąd zaś do Stanów Zjednoczonych.  Żydowscy policjanci w getcie warszawskim, maj 1941. Żydowscy policjanci w getcie warszawskim, maj 1941. Z punktu widzenia rozwiązań technicznych, proces ludobójstwa względem polskich Żydów składał się co najmniej z siedmiu etapów:
    - Zgromadzenia rozproszonych po niewielkich miasteczkach i osadach Żydów w gettach zlokalizowanych w większych skupiskach miejskich;
    - Utrzymywania przez władze żydowskie mieszkańców gett w przekonaniu, że ewentualne wysiedlenie związane jest z pracą na wyznaczonych przez Niemców terenach;
    - Schwytania przeznaczonych do uśmiercenia Żydów (zwanego po dziś dzień przez historyków nie wiadomo dlaczego wysiedleniem) i doprowadzenie ich na plac przeładunkowy, tj. do miejsca, skąd odchodziły pociągi do obozów zagłady oraz załadowanie skazanych na śmierć do wagonów;
    - Dowiezienia Żydów do obozów zagłady;
    - Pzygotowania skazanych na śmierć (obcięcie im włosów, odebranie kosztowności, bagaży itp.) i grabieży mienia pomordowanych;
    - Unicestwienia ciał zamordowanych. Aby zrozumieć rolę, jaką w dokonanej w Polsce zagładzie Żydów odegrali żydowscy funkcjonariusze (administracja gett, żydowska policja i inni), należy prześledzić, co żydowskie źródła epoki mówią na temat wszystkich wyżej wymienionych kolejnych etapach zbrodni ludobójstwa dokonanej na Żydach: [...]
    1. Eksterminacja pośrednia: zgromadzenie rozproszonych po niewielkich miasteczkach i osadach Żydów polskich w gettach żydowskich zlokalizowanych w większych skupiskach miejskich. Pierwszym i najważniejszym etapem niemieckiego planu zagłady Żydów było przeprowadzenie wśród nich swego rodzaju spisu powszechnego i skupienie rozproszonej ludności żydowskiej w żydowskich dzielnicach zlokalizowanych w większych ośrodkach miejskich. Wykonanie tego planu stanowiło dla Niemców warunek niezbędny do eksploatacji żydowskiej siły roboczej i żydowskiego majątku oraz przygotowania zaplecza technicznego do wykonania planowanej zbrodni ludobójstwa (lokalizacja obozów śmierci, transport itp.). Jak dowodzą żydowskie źródła, plan koncentracji ludności żydowskiej w dużych ośrodkach miejskich wykonała żydowska policja i żydowska administracja. Emanuel Ringelblum pisze: Szeryński (stojący tyłem) odbiera meldunek Jakuba Lejkina, maj 1941 Szeryński (stojący tyłem) odbiera meldunek Jakuba Lejkina, maj 1941 Przesiedlenie 150.000 Żydów z Sosnowca, Będzina, Katowic, Cieszyna (1200 osób), Zawiercia. Projekt narodził się z tego, że [żydowska organizacja] „Joint”, który pomagał Żydom z okolicznych miasteczek, zaproponował, że podejmie się przeprowadzenia przesiedlenia. […] Jeśli się to nie uda, to [Mojżesz Maryn, przewodniczący Starszeństwa Żydów w Sosnowcu – E.K.] zorganizuje przesiedlenie. [W czasie rejestracji Żydów, skupieni w Judenratach Żydzi:] … zrobili wszystko, czego zażądały Galeje [Niemcy] choć nie zawsze było to w interesie Żydów. […] Opowiadają, że mord w Otwocku był rezultatem interwencji Judenratu, który nie mógł sobie poradzić z Żydami wyznaczonymi do obozów pracy; nie chcieli się tam udać. Sprowadzono esesmanów, żeby stłumili bunt przeciwko Judenratowi. Tak mówią w Otwocku. Podobnie wyglądało wykonywanie niemieckich rozporządzeń w getcie w Łodzi. W „Kronice getta łódzkiego” pod datą 3 grudnia 1941 roku czytamy: Spis mieszkańców kolektywów. W dniu dzisiejszym przeprowadzony został spis wszystkich mieszkańców. [...] Ta sama kronika, m.in. pod datą 6 grudnia 1941 roku, opisuje przeprowadzane przez Żydów łapanki Żydów: „Łapanie” rozpoczęło się punktualnie o godz. 17. W akcji tej brali udział funkcjonariusze [żydowskiej] Służby Porządkowej i [żydowskiego] Centralnego Więzienia. Złapanych koncentrowano na dziedzińcach rewirów. Nie obeszło się bez licznych wypadków pobicia i szeregu przykrych incydentów. 2. Utrzymywanie Żydów w przekonaniu, że wysiedlenie związane jest z pracą na wyznaczonych przez Niemców terenach na Wschodzie. Ten rzadko przez historyków zauważany etap ludobójstwa dokonanego na polskich Żydach polegał na dezinformowaniu ich co do celu masowych wywózek i odegrał bodaj najważniejszą rolę w utrzymaniu wśród ludności żydowskiej postawy bierności, która była warunkiem koniecznym sprawnej realizacji planowanej zbrodni. O roli, jaką w tym etapie zagłady odegrali funkcjonariusze żydowscy stanowiący władzę w żydowskich gettach oraz Żydzi, jawni i tajni współpracownicy Niemców, czytamy niemal we wszystkich najbardziej wiarygodnych żydowskich źródłach historycznych. Powieszeni Polacy za pomoc udzielaną Żydom Powieszeni Polacy za pomoc udzielaną Żydom W kronikarskich zapiskach sporządzonych w getcie łódzkim czytamy, iż w styczniu 1942 roku przewodniczący łódzkiego Judenratu, prezes Rumkowski, doskonale wiedząc, ze posyła swych braci na pewną śmierć, mówił: Obecnie, wysiedlamy z getta 10.000 osób. [...] Los wygnańców nie będzie wcale tak tragiczny, jak powszechnie w getcie przewidywano. Nie będą za drutami, a w udziale przypadną im roboty rolne. Na marginesie akcji wysiedleńczej rozwielmożniła się hydra plotkarska. Muszę w jak najostrzejszych słowach potępić mącenie spokoju publicznego. W Warszawie, w dniu 24 lipca 1942 roku, gdy od dwóch dni trwała akcja wywożenia Żydów do komór gazowych Treblinki, funkcjonariusze Gminy Żydowskiej – doskonale zorientowani, dokąd zmierzają wyładowane ludnością żydowską wagony – w celu uśpienia czujności mieszkańców dzielnicy żydowskiej i zapobieżenia ewentualnemu buntowi, wydali oficjalny dokument, w którym napisali m.in., że: Przesiedlenie ludności, która nie jest produktywna w dzielnicy żydowskiej w Warszawie następuje rzeczywiście na tereny wschodnie. Oceniając postawę żydowskich urzędników, Emanuel Ringelblum zapisał: Odznaczenie za współpracę z niemieckim okupantem Odznaczenie za współpracę z niemieckim okupantem Haniebny dokument Gminy. O pogłoskach w sprawie wysiedlenia na wschód. [Żydowski] Urząd Pracy wie, że na śmierć. [...] Kłamstwa w sprawie wschodu. Rzekome listy z Pińska, Brześcia i innych miast. Świadomie szerzyli takie pogłoski od razu po rozpoczęciu akcji, żeby wprowadzić zamieszanie. Nikt tych listów nie widział. Kto rozpowszechniał te pogłoski? Żydowscy agenci Gestapo. Takie same pogłoski w miastach na prowincji. 3. Schwytanie mieszkańców gett przeznaczonych do uśmiercenia i doprowadzenie ich na plac przeładunkowy, tj. do miejsc, skąd odchodziły pociągi do obozów zagłady. Deportacja Żydów do obozów zagłady przebiegała niemal identycznie we wszystkich żydowskich gettach okupowanej Polski. Władysław Szpilman wspomina: [W lipcu] rozpoczęło się najgorsze. […] Otaczano domy jak popadło, raz w tej, raz w innej części getta. Jednym gwizdkiem spędzano mieszkańców na podwórze i ładowano wszystkich bez wyjątku, niezależnie od płci i wieku, począwszy od niemowląt, a skończywszy na starcach, na furmanki i transportowano ich na Umschlagplatz. Tam upychano ofiary do wagonów i wysyłano w nieznane. W tych pierwszych dniach akcję przeprowadzała wyłącznie policja żydowska z trzema siepaczami na czele: pułkownikiem Szeryńskim oraz kapitanami Lejkinem i Ehrlichem. Byli oni nie mniej groźni i bezlitośni niż Niemcy, a może nawet bardziej jeszcze nikczemni niż oni: gdy znajdowali ludzi, którzy zamiast zejść na dziedziniec gdzieś się ukryli, dawali się łatwo przekupić, ale tylko pieniędzmi. Łzy, błaganie, a nawet rozpaczliwe krzyki dzieci nie mogły ich poruszyć. Kronikarze getta łódzkiego, w ukazującym się na terenie getta w Łodzi żydowskim „Biuletynie”, pod datą 7 maja 1942 roku dość dokładnie opisali sposób, w jaki Żydzi wysyłali swych braci na śmierć: 4-ty dzień wysiedleń. Dziś opuścił getto transport wygnańców z Hamburga i Dusseldorfu. […] Doprowadzenie transportów odbywa się w sposób następujący. W godzinach popołudniowych wysiedleni udają się do Centralnego Więzienia względnie do otoczonych drutem domków przy ul. Szklanej. Tu pozostają przez noc, a następnego dnia w południe, ustawiani partiami są konwojowani do obozu na Marysinie. […] O godz. 4 nad ranem specjalne oddziały wyspecjalizowanej już w wykonywaniu tak ciężkich obowiązków [żydowskiej] Służby Porządkowej transportują wysiedlonych tramwajami na dworzec bocznicy radogoskiej. Na pół godziny przed odjazdem pociągu – co następuje punktualnie o 7-mej – przybywają samochodem funkcjonariusze policji tajnej [Niemcy] w asyście zwykłych policjantów. Do tego momentu wyjeżdżający zostają przez [żydowską] Służbę Porządkową ustawieni w 10-osobowych grupkach przed drzwiczkami przedziałów w odległości 2 metrów od wagonów. Pod okiem policji następuje zajmowanie miejsc. […] Pociąg powraca tegoż dnia o godz. 20. Jest w filmie Romana Polańskiego „Pianista” scena, w której Władysław Szpilman w szpalerze umundurowanych mężczyzn idzie wraz z rodziną do wagonu. Jest to ostatnia droga warszawskich Żydów. Wagony pojadą do Treblinki. Niezorientowany widz nie zauważa z reguły, że mundury stojących przy wagonach mężczyzn nie są niemieckie, lecz żydowskie. Obraz przekazany przez pianistę Władysława Szpilmana uzupełniają zapiski kronikarza getta warszawskiego, Emanuela Ringelbluma, który tak oto opisuje rolę Żydów w likwidacji największego skupiska Żydów w Europie, czyli w rozpoczętej w dniu 22 lipca 1942 roku masowej wywózce warszawskich Żydów do obozu zagłady w Treblince: Umschlagplatz [plac przeładunkowy]. Szmerling [Żyd, komendant Umschlagplatz - E.K.] – oprawca z biczem. Zbrodniczy olbrzym Szmerling z pejczem w ręku. Pozyskał łaskę [Niemców]. Wierny wykonawca ich zarządzeń. [...] Policja żydowska miała bardzo złą opinię jeszcze przed wysiedleniem. W przeciwieństwie do policji polskiej, która nie brała udziału w łapankach do obozu pracy, policja żydowska parała się tą ohydną robotą. Wyróżniała się również straszliwą korupcją i demoralizacją. Dno podłości osiągnęła ona jednak dopiero w czasie wysiedlenia. Nie padło ani jedno słowo protestu przeciwko odrażającej funkcji, polegającej na prowadzeniu swoich braci na rzeź. Policja była duchowo przygotowana do tej brudnej roboty i dlatego gorliwie ją wykonała. Obecnie mózg sili się nad rozwiązaniem zagadki: jak to się stało, że Żydzi – przeważnie inteligenci, byli adwokaci (większość oficerów [policji żydowskiej] była przed wojną adwokatami) – sami przykładali rękę do zagłady swych braci. Jak doszło do tego, że Żydzi wlekli na wozach kobiety i dzieci, starców i chorych, wiedząc, że wszyscy idą na rzeź. [...] polizeuPolicja żydowska wykonywała z największą gorliwością zarządzenia niemieckie w sprawie wysiedlenia. […] Na twarzach policjantów prowadzących tę akcję nie znać było smutku i bólu z powodu tej ohydnej roboty. Odwrotnie, widziało się ich zadowolonych, wesołych, obżartych, objuczonych łupami, zrabowanymi wespół z Ukraińcami. Okrucieństwo policji żydowskiej było bardzo często większe niż Niemców, Ukraińców i Łotyszów. Niejedna kryjówka została „nakryta” przez policję żydowską, która zawsze chciała być „plus catholique que le pape”, by przypodobać się okupantowi. Ofiary, które znikły z oczu Niemca, wyłapywał policjant żydowski. [...] Do powszechnych zjawisk należało, że zbójcy ci za ręce i nogi wrzucali kobiety na wozy „Kohna i Hellera” lub na zwykłe wozy ciężarowe. Bezlitośnie, z wściekłością obchodzili się z ludźmi stawiającymi opór. Nie zadowalali się złamaniem oporu, surowo, bardzo surowo karali „winnych”, którzy nie chcieli dobrowolnie pójść na śmierć. [...] Do akcji wysiedleńczej przyłączyły się dobrowolnie – poza policją – jeszcze inne organizacje i grupy. Czołowe miejsce zajmuje Pogotowie Ratunkowe Gancwajcha o amarantowych czapkach, ta szalbiercza instytucja, która nie udzieliła ani jednemu Żydowi pomocy lekarskiej. [...] Ta oto bandycka szajka aferzystów zgłosiła się ochotniczo do „zbożnej” roboty wysyłania Żydów na tamten świat. I ta właśnie szajka wyróżniła się brutalnością i nieludzkim postępowaniem. Czerwone czapki okryły się czerwonymi plamami krwi nieszczęśliwych mas żydowskich. Oprócz Pogotowia pomagali w akcji urzędnicy Gminy [Żydowskiej], jak również Pogotowie KOS.[...] Wszystko sprowadzało się u nich do kwestii ”łebka”. W dnie, kiedy wyznaczano im kontyngent, handlowano „łebkami”; zapisywali w książeczce: dostarczyłem tyle a tyle „łebków”. Przychodził na Dziką 3 i prosił o chleb, bo dostarczył „łebki” ponad normę. Jakiś adwokat przechwalał się wobec mnie, że załadował na wozy 1000 Żydów. Teraz, w końcu października 1942 roku, policja żydowska rozmyśla, jak tu złapać jakiegoś Żyda, sprowadzić go na Umschlagplatz. [...] Spośród Niemców brali udział w akcji na ogół esesmani. Ich „sława” jest uzasadniona. [...] Dlaczego 50 esesmanów (inni powiadają, że nawet mniej) przy pomocy oddziału około 200 Ukraińców i tyluż Łotyszów mogło dokonać tego tak gładko? Jednym z najbardziej wstrząsających żydowskich źródeł o udziale Żydów w zagładzie Żydów są wiersze Icchaka Kacenelsona. Z wrażliwością poety, autor w sposób najbardziej bodaj czytelny oddaje koszmar zbrodni dokonanej przez Żydów na Żydach. W poemacie „O bólu mój” będącego częścią zbioru „Pieśni o zamordowanym żydowskim narodzie” znajdujemy takie oto strofy: Jam jest ten, który to widział, który przyglądał się z bliska,
    Jak dzieci, żony i mężów, i starców mych siwogłowych
    Niby kamienie i szczapy na wozy oprawca ciskał
    I bił bez cienia litości, lżył nieludzkimi słowy. Patrzyłem na to zza okna, widziałem morderców bandy –
    O, Boże, widziałem bijących i bitych, co na śmierć idą…
    I ręce załamywałem ze wstydu… wstydu i hańby –
    Rękoma Żydów zadano śmierć Żydom – bezbronnym Żydom! Zdrajcy, co w lśniących cholewach biegli po pustej ulicy
    Jak ze swastyką na czapkach – z tarczą Dawida, szli wściekli
    Z gębą, co słowa im obce kaleczy, butni i dzicy,
    Co nas zrzucali ze schodów, którzy nas z domów wywlekli. Co wyrywali drzwi z futryn, gwałtem wdzierali się, łotrzy,
    Z pałką wzniesioną do ciosu – do domów przejętych trwogą.
    Bili nas, gnali starców, pędzili naszych najmłodszych
    Gdzieś na struchlałe ulice. I prosto w twarz pluli Bogu. Odnajdywali nas w szafach i wyciągali spod łóżek,
    I klęli: „Ruszać, do diabła, na umschlag, tam miejsce wasze!”
    Wszystkich nas z mieszkań wywlekli, potem szperali w nich dłużej,
    By wziąć ostatnie ubranie, kawałek chleba i kaszę. A na ulicy – oszaleć! Popatrz i ścierpnij, bo oto
    Martwa ulica, a jednym krzykiem się stała i grozą –
    Od krańca po kraniec pusta, a pełna, jak nigdy dotąd –
    Wozy! I od rozpaczy, od krzyku ciężko jest wozom… W nich Żydzi! Włosy rwą z głowy i załamują ręce.
    Niektórzy milczą – ich cisza jeszcze głośniejszym jest krzykiem.
    Patrzą… Ich wzrok… Czy to jawa? Może zły sen i nic więcej?
    Przy nich żydowska policja – zbiry okrutne i dzikie! A z boku – Niemiec z uśmiechem lekkim spogląda na nich,
    Niemiec przystanął z daleka i patrzy – on się nie wtrąca,
    On moim Żydom zadaje śmierć żydowskimi rękami! Dla Icchaka Kacenelsona, bezpośredniego świadka dokonanej przez Żydów zbrodni na Żydach, którego poezja stanowi niepodważalne źródło historyczne, oprawcami, którzy bili bez cienia litości, lżyli nieludzkimi słowy byli jego bracia Żydzi. Żydzi byli także tymi, którzy zadali śmierć Żydom – bezbronnym Żydom! Policja żydowska Policjant żydowska Znajdą się być może historycy, którzy uznają, iż poezja nie jest źródłem miarodajnym ni wystarczająco wiarygodnym dla oceny wydarzeń historycznych, że jest przede wszystkim emanacją uczuć i talentu poety, niekiedy także wytworem jego fantazji, a nie świadectwem przeszłości. Tyle tylko, że zbyt wiele innych żydowskich źródeł potwierdza prezentowaną przez Kacenelsona poetycką prawdę o udziale Żydów zagładzie narodu żydowskiego. Zbyt wiele żydowskich źródeł historycznych jest zgodnych co do tego, że najbardziej okrutna, ale także najważniejsza część niemieckiego planu zagłady Żydów – schwytanie każdego dnia odpowiedniej liczby przeznaczonych do uśmiercenia Żydów, doprowadzenie ich do miejsca, skąd odchodziły pociągi, a następnie załadowanie do wagonów, zostało wykonane przez Żydów. 4. Dowiezienie Żydów do obozów zagłady.
    Pociągi wiozące warszawskich Żydów do Treblinki, tak jak wszystkie inne pociągi wiozące Żydów do obozów zagłady, prowadzone były z reguły przez polskich maszynistów, jako że do transportu przeznaczonych na śmierć Żydów – ponieważ zagłady dokonali Niemcy na polskich ziemiach – używano polskich pociągów, polskich torów i polskich bocznic kolejowych. Logistyka transportu europejskich Żydów do obozów zagłady przez cały okres jej trwania spoczywała w rękach niemieckiej administracji. Wagony konwojowali Niemcy wespół z Ukraińcami służącymi w formacjach wojskowych kolaborujących z Niemcami. Żydzi nie uczestniczyli w tym etapie zagłady własnego narodu. 5. Przygotowanie Żydów na śmierć i grabież mienia pomordowanych.
    O roli, jaką w ostatniej drodze Żydów odgrywali Żydzi, czytamy w całym szeregu wspomnień i opracowań historycznych. Podobnie jak w innych tego typu obozach, w obozie zagłady w Sobiborze Żydzi pełnili różnorakie funkcje. Polski Żyd, pochodzący z Izbicy Thomas Toivi Blatt, wspomina: Serce ścisnął mi paniczny strach. Sobibór! Byłem w fabryce śmierci. Dostawa surowca. W środku nocy wyrwał mnie ze snu świdrujący gwizdek. Mój towarzysz z pryczy wyjaśnił mi, że przybył nowy transport Żydów – Żydzi z Holandii. Transporty z Holandii przyjeżdżały czasami o trzeciej w nocy. […] Przywiezieni Żydzi wysiadali z pociągu, podjechała wywrotka. Jak się później dowiedziałem, na wywrotki wrzucano duże i ciężkie bagaże oraz osoby chore, stare, niedołężne i niezdolne do samodzielnego poruszania się. Reszta szła za esesmanem do długiego baraku. Do tego baraku przyprowadzono naszą ośmioosobową grupę i tutaj kazano czekać na Żydów. Był to duży barak bez okien, z szeroko otwartą bramą wejściową i wyjściową. Dwóch więźniów ustawiono przy wejściu, czterech wewnątrz baraku, dwóch przy wyjściu. Mieliśmy mówić przechodzącym przez barak Żydom, aby tutaj zostawili niesiony bagaż i kobiece torebki. Nadchodziła pierwsza grupa skazanych. Najpierw szły kobiety. Były elegancko ubrane. Było bardzo wcześnie rano i sporo kobiet niosło na rękach śpiące dzieci. Nie miały najmniejszego pojęcia, że idą na śmierć. Starsi, doświadczeni więźniowie mechanicznie powtarzali po holendersku zdanie informujące przechodzących ludzi, aby tu zostawiali swoje rzeczy osobiste. Zacząłem ich naśladować powtarzając usłyszane słowa. [...] Przez budowlę przeszła kolumna około pięciuset ludzi. Na bocznicę wjeżdżały następne wagony. Należało opróżnić to miejsce. […] Razem załadowaliśmy sterty ręcznego bagażu na koce i zanieśliśmy je do przylegających pomieszczeń. Na środku rozstawione były stoły, wokół których stały kobiety sortujące zagrabione łupy. Opróżnialiśmy koce jeden za drugim. Wkrótce duży barak przejściowy był pusty, a piaszczysta podłoga uprzątnięta i wyrównana grabiami. […] gettoPonieważ z peronu nadchodziła kolejna grupa Żydów, otrzymaliśmy rozkaz powrotu do pierwszego baraku, gdzie odbierano bagaż podręczny. Cała procedura powtórzyła się. Później ponownie podeszliśmy do bramy prowadzącej na podwórze i czekaliśmy aż esesmani wpuszczą nas do środka. [...] SS-Oberscharfuhrer Karl Frenzel wybrał czterech więźniów, w tym mnie, i zaprowadził nas do baraku, który stał w odległości około 10 metrów od komór gazowych. Stały tam drewniane ławy i krzesła. Na środku baraku stał niewysoki, ciemnowłosy esesman Josef Wolf. Dostałem wielkie nożyce i czekałem. Do baraku zaczęły wchodzić nagie kobiety. Nie wiedziałem, jak się zachować. – Co mam robić? – pytam kolegę. – Po prostu tnij włosy pękami, nie musi być blisko skóry. Jeżeli któraś ma warkocze, to tylko warkocze. [...] Kobiety opuściły barak, zapakowaliśmy włosy do worków po ziemniakach, które później wyniesiono do magazynu.[…] Usłyszałem warkot silnika spalinowego, a zaraz potem jeden przeraźliwy, mimo iż przytłumiony krzyk masy ludzi. Na początku siła głosu przebijała się przez ryk silników, jednak po kilku minutach stopniowo osłabła. Zamarłem. [...] Po około trzech godzinach pracy i śmierci ponad dwóch tysięcy ludzi, esesmani kazali nam wracać do baraków. [...] Rano następna grupa więźniów zakończyła sortowanie i pakowanie zagrabionych łupów . 6. Uśmiercenie Żydów.
    Żydzi w obozach zagłady nie obsługiwali komór gazowych. 7. Unicestwienie ciał zamordowanych.
    Jak opisuje więzień Sobiboru oraz jak podają wszystkie wspomnienia podobnych mu osób, Żydzi z całą pewnością uczestniczyli w procesie opróżniania komór gazowych z zamordowanych współbraci i unicestwianiu ich ciał: Kiedy zbliżaliśmy się do naszych baraków, usłyszeliśmy rytmiczny, głuchy stukot. Jakby ktoś wrzucał wielkie kamienie do metalowego pudła. Odgłosy dobiegały z okolicy komór gazowych. Później dowiedziałem się, co to było. Więźniowie pracujący w krematorium wrzucali zwłoki na wąskotorowe wywrotki, które wiozły martwe ciała do spalenia. Żydzi nie brali udziału w transportowaniu skazanych na śmierć do obozów zagłady oraz zadawaniu im bezpośredniej śmierci w komorach gazowych, czynnie natomiast uczestniczyli w pozostałych pięciu spośród siedmiu etapów zagłady Żydów. Należy przy tym podkreślić niejednoznaczność uczestnictwa w poszczególnych etapach. Uczestniczenie Żydów w dwu ostatnich, czyli „przygotowywaniu” idących na śmierć ludzi i unicestwianie ich ciał, było działaniem podejmowanym na terenie obozów zagłady pod przymusem. Fakt zniewolenia i realna groźba śmierci zdejmuje z nich katowskie piętno. Tym bardziej należy jednak z całą jasnością wyodrębnić trzy pierwsze działania (gromadzenie ludności żydowskiej w gettach zlokalizowanych na terenie większych miast Polski; szerzenie niemieckich kłamstw co do charakteru „wysiedlenia”; chwytanie ludzi i ładowanie ich do środków transportu), które Żydzi podjęli i wykonali dobrowolnie, co uczyniło z nich katów własnego narodu. Tragizm położenia żydowskich władz w gettach w Polsce polegał na tym, że Niemcy i bez nich wysiedlaliby i wysiedlili Żydów – uważał żydowski prof. Lucjan Dobroszycki. Pierwsza część tezy prof. Lucjan Dobroszyckiego nie podlega raczej dyskusji. Z pomocą Żydów, czy bez, Niemcy zapewne przystąpiliby do realizacji „Ostatecznego Rozwiązania”, czyli rozpoczęli mordowanie Żydów. Nie jest już jednak tak bardzo pewne, czy bez pomocy Żydów zdołaliby Niemcy zrealizować plan zamordowania narodu żydowskiego. Aby zrozumieć ten aspekt zagłady polskich Żydów, należy znaleźć odpowiedź na co najmniej kilka pytań: - Ile dziesiątków tysięcy niemieckich żołnierzy musieliby użyć Niemcy w latach 1939-1941 do przesiedlenia do dużych miast liczącej w Polsce trzy i pół miliona ludności żydowskiej oraz utrzymania w gettach posłuchu dla swych rozkazów, gdyby tej części planu nie wykonali za Niemców sami Żydzi? Czy gdyby Żydzi nie przeprowadzili przesiedleń do dużych miast, Niemcom w ogóle udałoby się zamknąć ludność żydowską w dużych gettach? - Ile milionów marek musieliby wydać Niemcy i ilu zatrudnić robotników, aby odgrodzić żydowskie getta od świata chrześcijańskiego, gdyby Żydzi odmówili finansowania, wytyczenia i zbudowania murów? Gdyby Żydzi polscy odmówili współpracy, czy Niemcom udałoby się odizolować polskich Żydów od chrześcijan? - Gdyby żydowskie władze nie okłamywały mieszkańców gett, jaki jest prawdziwy cel wysiedleń, lecz informowały, że pociągi powiozą ich na śmierć, ilu Żydów poszłoby dobrowolnie do wagonów? Czy wówczas Niemcy byliby w stanie zapanować nad masowymi ucieczkami Żydów, czy byliby w stanie odnaleźć wszystkie ich kryjówki oraz pokonać prawdopodobnie także – może prymitywny – ale jednak opór? - Ile dziesiątków tysięcy niemieckich żołnierzy musieliby w 1942 roku ściągnąć z frontów Niemcy, aby schwytać ponad trzy miliony ukrywających się w lasach lub we własnych domach (szafy, bunkry, itp.) polskich Żydów, a następnie doprowadzić ich i załadować do wagonów, gdyby tej najbrudniejszej z brudnych robót nie wykonali za nich sami Żydzi? Czy ze względu na kalendarium wojny, od czerwca 1941 roku prowadzonej na dwa fronty, a także wojenną taktykę, operacja taka w ogóle byłaby dla Niemców możliwa do wykonania? Pytania można mnożyć bez końca. Łącznie z postawionym wcześniej pytaniem, jaką militarną siłę stanowiło dla Hitlera 150.000 żydowskich żołnierzy wykonujących jego rozkazy w niemieckich mundurach. Specjaliści od wojskowości, finansów i murarstwa odpowiedzą na każde z tych pytań precyzyjnie i fachowo. Nie trzeba być jednak specjalistą, aby stwierdzić, że bez pomocy polskich Żydów Niemcom byłoby nadzwyczaj trudno zrealizować plan zagłady polskich Żydów. W getcie łódzkim, jak dowodzą wiarygodne źródła żydowskie, w zagładzie Żydów uczestniczyło zaledwie kilku Niemców, którzy przyjeżdżali na pół godziny przed odjazdem pociągu. Ich rola w praktyce sprowadzała się do nadzorowania odjazdu załadowanego Żydami przez żydowską policję pociągu, który odwoził łódzkich Żydów do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem.  za murami getta za murami getta Przygotowaniem list przeznaczonych na śmierć osób, łapaniem skazanych, odbieraniem im bagażu i doprowadzaniem do wagonów zajmowali się wyłącznie Żydzi. Podobnie było w getcie warszawskim, gdzie według Emanuela Ringelbluma: 50 esesmanów (inni powiadają, że nawet mniej) przy pomocy oddziału około 200 Ukraińców i tyluż Łotyszów wystarczyło do nadzorowania przeprowadzonych przez warszawskich Żydów łapanek i poprowadzenia na śmierć pół miliona ludzi… Problem współpracy Żydów europejskich z władzami hitlerowskich Niemiec przy zamordowaniu żydowskiego narodu stanowi klucz do zrozumienia zagłady w ogóle, a do zrozumienia zagłady polskich Żydów w szczególności. Mówiąc inaczej, aby zrozumieć, co tak naprawdę w czasie drugiej wojny światowej stało się z częścią żydowskiego narodu zamieszkującą Europę, należy spróbować odpowiedzieć na pytanie, czy Niemcy zdołaliby wymordować sześć milionów europejskich Żydów, gdyby nie fakt, że właśnie wśród Żydów znaleźli gorliwych współpracowników i wykonawców swych zbrodniczych planów. Wracając do wywiadu prof. Krzysztofa Jasiewicza, mam dla oburzonych wywiadem dziennikarzy, pracowników PAN i różnej maści „autorytetów” trzy propozycje: Icchak Kacenelson Icchak Kacenelson Powinni jak najszybciej złożyć do prokuratury doniesienie na Emanuela Ringelbluma, Władysława Szpilmana, Icchaka Kacenelsona, autorów „Kroniki getta łódzkiego” oraz wszystkich tych żydowskich pamiętnikarzy, poetów i dziennikarzy, którzy w latach 1942-1945 opisali dokonującą się na ich oczach rzeczywistość, a następnie zażądać od sądów III RP surowego ukarania ich za to, że przekazali potomnym prawdziwy obraz dokonanej na ich narodzie zbrodni. Problem polega jedynie na tym, że wszyscy ci autorzy już nie żyją. Ponieważ jednak kreatywność sądów III RP jest nieograniczona, wierzę, że jakoś uporają się także z tym problemem. Emanuel Ringelblum Emanuel Ringelblum Powinni jak najszybciej rozwiązać sekcję historii Polskiej Akademii Nauk, a jej pracowników skierować do pracy w aparacie partyjnym lub dziennikarstwie, w których to dziedzinach zarobki są stokroć wyższe, zaś wiedza historyczna i znajomość metod badań historycznych są zbędnym balastem. Na pewno powinni zostawić wreszcie w spokoju prof. Krzysztofa Jasiewicza i wszystkich polskich historyków, bo jak dowodzą dzieje ludzkości, walka z historykami na dłuższą metę jest zawsze sprawą przegraną. Dlatego, że prawda przekazana przez źródła historyczne zawsze zmiata kłamstwa. Tak zawsze było z historycznymi kłamstwami i tak będzie tym razem. Dramatyczna prawda przekazana potomnym przez zamordowanych Żydów – Emanuela Ringelbluma, Icchaka Kacenelsona, autorów „Kroniki getta łódzkiego” i innych – jeśli nie dziś, kiedyś na pewno przebije się do świadomości świata. Ewa Kurek, w liście do redakcji „Warszawskiej Gazety” w sprawie profesora Krzysztofa Jasiewicza Jak major Bauman Zygmunt trafił do egzaminów maturalnych - obok Mickiewicza i Prusa [wideo]   4. Zydowski holocaust Zazwyczaj umownymi etapami Holocaustu w Niemczech są następujące lata, kiedy zdefiniowano na użytek administracji takie pojęcia jak: 1933-1935 aryzacja i Żydzi (paragraf aryjski i ustawy norymberskie); 1935-1938, kiedy zmuszano Żydów do emigracji 200 spośród 500 tysięcy mieszkających w Niemczech Żydów i nastąpiła gettoizacja; 1938-1939 aryzacja po nocy kryształowej, mająca na celu  pozbawienie Żydów własności prywatnej i kahałowej, co pokazuje że od początku antysemityzm miał swój gospodarczy wymiar; po wybuchu II wojny światowej – zagłada. Według przedstawiciela Eichmanna na Słowację, hauptsturmführera SS Dietera Wisliceny, świadka na procesie norymberskim, politykę niemiecką w kwestii żydowskiej można podzielić na trzy etapy: „Do roku 1940 ogólne dyrektywy były tego rodzaju, że kwestię żydowską w Niemczech i na terenach okupowanych należy uregulować w drodze systematycznego wychodźstwa. Drugą fazą była koncentracja wszystkich Żydów w Polsce i na innych okupowanych przez Niemcy terytoriach. Formą tej koncentracji miały być getta. Ten okres trwał mniej więcej do początku 1942 roku. Jako trzecia faza nastąpiło tak zwane ostateczne rozwiązane kwestii żydowskiej, to znaczy planowa eksterminacja i niszczenie narodu żydowskiego. Okres ten trwał do października 1944 roku, kiedy to Himmler wydał rozkaz wstrzymania eksterminacji”.Przez dłuższy czas Hitler odwlekał realizację swego programu eliminacyjnego Żydów z ważnych względów strategicznych. Umożliwiło mu to wyizolowanie Żydów z narodu niemieckiego, doprowadzenie do wyjścia z kryzysu gospodarczego, zniesienie ograniczeń traktatu wersalskiego, remilitaryzację Nadrenii, aneksję Austrii w 1938 roku i zabór Czechosłowacji w latach 1938-1939.Do połowy 1941 r. nie prowadzono więc systematycznej akcji mordowania Żydów, być może z obawy przed opinią publiczną Stanów Zjednoczonych i ZSRS. Dopiero zaistnienie stanu wojny Niemiec z tymi państwami, sprawiło, że program „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej”, obiecany przez Hitlera, ruszył pełną parą. 20 stycznia 1942 r. odbyła się konferencja w Berlinie - Wannsee. Poprzedzono ją więc akcją eksterminacji Żydów na okupowanych wschodnich terenach ZSRS od czerwca do listopada 1941 roku, gdzie przetestowano uznane ostatecznie za „niewydajne” metody zagłady. Konferencja miała miejsce po pierwszej klęsce wojsk niemieckich w bitwie pod Moskwą w grudniu 1941 r. Przewodniczył jej Heydrich. Ustalono na niej działania w celu „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej” w Europie, odnoszącej się do 11 milionów Żydów. Wyszczególniono nawet ilości Żydów, którzy mieli być zamordowani, z krajów, które nie zostały zdobyte przez hitlerowców, jak np. Anglia, Irlandia, Szwajcaria, czy Hiszpania. Wszyscy organizatorzy Holocaustu doskonale zdawali sobie sprawę z jego zbrodniczego charakteru. Eichmann ukazał istnienie „reguły językowej”, która służyła do ukrycia zbrodni i Holocaustu w enigmatycznym języku, jakby nic złego się nie stało.  Nie używano słów jednoznacznie brzmiących, jak np. „eksterminacja”, „likwidacja”, „deportacja”, czy „egzekucja”, lecz „ostateczne rozwiązanie”, „radykalne rozwiązanie„ewakuacja”, „specjalne traktowanie”, „przesiedlenie”, „zmiana miejsca pobytu”, „roboty na Wschodzie”.W ten sposób zacierano różnicę między dobrem, a złem. Dyskusje nad liczbą ofiar Holocaustu trwają wśród historyków do dzisiaj. Mają one także charakter walki politycznej. Np. prezydent Iranu Mahmud Ahmadineżad określił dane na temat Holocaustu jako ,,niepotwierdzone", wskazując na konieczność ich ,,zweryfikowania przez niezależne, bezstronne źródła". Mit Holocaustu - jak powiedział w 2006 roku - został wykorzystany przez Europejczyków do stworzenia państwa żydowskiego w samym sercu islamskiego świata. Twórcy tego mitu, który nazywają masakrą Żydów, wynieśli go ponad Boga, religię i proroków. Jeśli - jego zdaniem - dane na temat Holocaustu są prawdziwe, to Europejczycy muszą przyjąć tego konsekwencje, a Palestyńczycy nie powinni ponosić tego kosztów, państwo Izrael powinno zostać wymazane z mapy i przeniesione do Niemiec, Austrii, USA lub Kanady. Za najbardziej prawdopodobną liczbę ofiar uznaje się 5 milionów 100 tysięcy  Żydów, z czego ok. 800 tysięcy zginęło w gettach, 1 milion  300 tysięcy zostało rozstrzelanych, a 3 miliony zostało zamordowanych w obozach koncentracyjnych. Struktura narodowościowa zamordowanych Żydów według R. Hilberga przedstawia się następująco:   Kraj                Liczba ofiar   Polska            do 3 000 000 Związek Radziecki   700 000 Węgry z Ukrainą Zakarpacką ponad 300 000 Rumunia        270 000 Rzesza i Protektorat           250 000 Litwa   do 130 000 Holandia        100 000 Francja           75 000 Łotwa 70 000 Słowacja        70 000 Jugosławia    60 000 Grecja            60 000 Belgia 25 000 Włochy z Rodos i Albanią   poniżej 10 000 Estonia          2 000 Norwegia       poniżej 1 000 Luksemburg  poniżej 1 000 Razem            ponad 5100000  W świetle wywiadu dr Aliny Całej z Żydowskiego Instytutu Historycznego udzielonego Piotrowi Zychowiczowi „Polacy jako naród nie zdali egzaminu” („Rzeczpospolita” 25-05-2009), Władyslaw Gauza uważa , że istnieje współodpowiedzialność części Żydów za Holocaust. W owym wywiadzie Cała m.in. stwierdza: „…W pewnym sensie Polacy są odpowiedzialni za śmierć wszystkich 3 milionów Żydów – obywateli II RP – mówi historyk z Żydowskiego Instytutu Historycznego Alina Cała…”. Rz: Czy Polacy są współodpowiedzialni za Holokaust? Alina Cała: W pewnym stopniu tak. Przyczyną tego był przedwojenny antysemityzm, który nie przygotował ich moralnie do tego, co miało się dziać podczas Zagłady. Nośnikiem tego antysemityzmu były dwie instytucje. Ugrupowania tworzące obóz narodowy oraz Kościół katolicki. Ten ostatni mniej więcej od 1935 roku zaczął sprzyjać endecji. W efekcie wysokonakładowe pisma konfesyjne zaczęły głosić propagandę antysemicką. Choćby „Mały Dziennik” Kolbego…”.Natomiast Paweł Śpiewak dyrektor Żydowskiego Instytutu Historycznego jest zdania, iż Polacy wymordowali 120 tysięcy Żydów. Współodpowiedzialność Żydów za Holocaust - Władysław Gauza Prasa zachodnia doniosła w tym tygodniu, że zapowiadany na jesieni br. proces sądowy o zbrodnie wojenne przeciw John Demianiukowi, rozpocznie się za trzy tygodnie, tj. przy końcu października. Demianiuk jest oskarżony za udział w zapędzeniu 29 000 Żydów do komór gazowych w Sobiborze, niemieckim obozie zagłady we wschodniej Polsce, gdzie pełnił funkcję wartownika. Według wcześniejszych zapowiedzi, śledztwo przeciw Demianiukowi i proces sądowy ma rzucić światło na rolę wspólników i współpracowników niemieckiej bandy nazistowskiej w systemie zagłady Żydów. (12 maja 2011 roku Demianiuk został uznany za winnego współudziału w masowej zagładzie Żydów w obozie koncentracyjnym w Sobiborze za co został skazany przez sąd na pięć lat więzienia przy wniosku prokuratury o sześć lat pozbawienia wolności. Demianiuk był obecny na ogłoszeniu wyroku). Iwan Demianiuk zmarł 17 marca 2012 roku w wieku 91 lat w bawarskim domu opieki.. Według wstępnych obliczeń rozmaitych ekspertów, głównie niemieckich i żydowskich, w eksterminacji Żydów brało udział około 200 tysięcy nie Niemców, czyli ludzi innej narodowości, niż niemieckiej. Wśród tych innych narodowości wymienieni są „polscy chłopi”, czyli Polacy. Natomiast całkowicie pominięci zostali Żydzi. Poniższy artykuł, który wcześniej ukazał się na portalu „KWORUM”, ma na celu uzupełnienie tej luki informacyjnej: „Mało kto dzisiaj pamięta, że żydowski Holocaust praktycznie nie istniał w mediach przed 1967 rokiem. Rodzić zaczął się dopiero po sześciodniowej wojnie izraelsko - arabskiej.  Trzeba było ponad 40 lat, żeby urósł do dzisiejszych rozmiarów. Do 1962 roku sprawa zbrodni dokonanych na Żydach była jasna: winni są Niemcy; naród niemiecki. Ponad 90 procent Niemców głosowało na partię Hitlera i na niego samego, tym samym na jego program i idee zawarte w „Mein Kampf”.  Nikt o zdrowych zmysłach tych prawd nie kwestionował. Do pewnego czasu.Po upływie lat, od drugiej wojny światowej, do Niemiec zachodnich zaczęły napływać z zagranicy ogromne kapitały. Niemiecka Republika Federalna (RFN) musiała być silna ekonomicznie, by móc stawić mocny opór w wypadku agresji czerwonych hord ze Wschodu.  Dzięki tej pomocy Niemcy Zachodnie szybko się odbudowały i stały się potęgą gospodarczą. (Niemcy Wschodnie [NRD] wówczas nie liczyły się, ani ekonomicznie ani politycznie; ot takie dwa Śląski w stosunku do Niemiec przedwojennych). Nie uszło to uwadze Izraela, który potrzebował pieniędzy. Niemcy jako sprawcy ogromnej zbrodni dokonanej na Żydach, potrzebowali rehabilitacji od Żydów. Tak doszło do transakcji: „Za krew pieniądze, za pieniądze przywrócenie honoru. Dotyczy to tylko Żydów.” – pisał prawie czterdzieści lat temu Stefan Nowicki w swej książce pt. „Wielkie nieporozumienie” (wydanej w 1970 roku w Sydney, Australia).„Dzisiejsze Niemcy – oświadczył w 1964 roku Ben Gurion, premier Izraela – są inne, ich władcy są inni i forma władzy jest inna.” (S. Nowicki, jak wyżej, str. 12) W miarę wzrostu wypłat odszkodowawczych i pomocy materialno-militarnej, wzrastała sympatia do Niemców. (Proporcjonalnie malała do Polaków).   „Stosunek naszego rządu – pisał izraelski dziennik „Haolam Haze” z 1965 roku – do rządu Adenauera oparty jest na cynicznej transakcji, może najbardziej cynicznej od chwili, gdy Adolf Hitler proponował Brandtowi transakcję towarów za krew. Otrzymaliśmy pieniądze. Otrzymaliśmy pomoc. Sprzedaliśmy N.R.F.-owi świadectwo moralności następującej treści:„…My państwo Izrael, ofiary nazizmu, uratowani z Oświęcimia, dyplomowany symbol postępu i socjalizmu w świecie, potwierdzamy niniejszym, że posiadacz tego świadectwa nie jest już faszystą, lecz całkiem nowym Niemcem, który ma prawo być przyjęty do każdego grona…”.(Za S. Nowicki, str. 13).Dlaczego cofnąłem się tak daleko w czasie? Odpowiadam: dlatego, że głupia, oszczercza i dzika propaganda żydowska, skierowana swym ostrzem przeciw Polakom i Polsce, trwa z różnym natężeniem od 40-stu (słownie: od czterdziestu) lat. A Polacy, zahukani i zaszachowani m.in. przez bardzo wpływowe lobby żydowskie w USA i w Polsce, nie wiedzą, jak się bronić przed tą nachalną i wrzaskliwą propagandą żydowską. Dzisiaj Izrael potrzebuje pieniędzy nie mniej, niż dawniej. A jeszcze więcej pieniędzy potrzebują dziś rozmaici hochsztaplerzy, aferzyści i wydrwigrosze żydowscy w USA, do których dołączyli tacy sami w Europie. Od państwa niemieckiego za wiele już nie da się wyciągnąć. Trzeba znaleźć winnych pośród innych.Opublikowany niedawno w „Der Spiegel” artykuł o odpowiedzialności innych narodów europejskich za zbrodnię dokonaną na Żydach, wywołał w Polsce poruszenie i falę polemik. Przyczyną tego było wysunięcie stwierdzenia, że za tą zbrodnię winni są nie tylko Niemcy, ale i inne narody europejskie. Również Polacy przez „polskich chłopów”, którzy wykonywali zarządzenia niemieckich władz okupacyjnych.  Nie byłoby w tym stwierdzeniu nic ciekawego, gdyby nie pominięto jednego narodu europejskiego, o którym można wspominać i wymieniać go, ale tylko w takim kontekście i przy takich okazjach, w jakim naród ten przyzwala. Mowa tu jest oczywiście o europejskim narodzie żydowskim, bo chodzi tu przecież o Żydów europejskich. Interesującym jest to, że autorzy artykułu w „Der Spiegel”, wymieniając różne „narody europejskie”, które rzekomo przyłożyły się do tej zbrodni, poprzez współpracę z Niemcami, pomijają skrzętnie wymienienie narodu niemieckiego, austriackiego i żydowskiego.Jeżeli mamy dzisiaj wyliczać, który z narodów europejskich i ile przyłożył się do śmierci Żydów, to nie sposób ominąć tutaj nacji żydowskiej z tej prostej racji, że była to wówczas nacja europejska.  Współpraca Żydów z Niemcami na tym polu jest dobrze udokumentowana, a literatura na ten temat  obszerna. Najbardziej interesujące są relacje Żydów, którzy przeżyli hekatombę niemieckiego hitleryzmu.  Dowiadujemy się od nich o szerokiej współpracy Żydów  z Gestapo i haniebnej roli Rad Żydowskich („Judenratów”) współdziałających z władzami hitlerowskimi w wysyłce ludzi na śmierć.  Wspomniany wcześniej S. Nowicki, w odpowiedzi na oszczerstwa żydowskie pisze w swej książce pt. „Wielkie nieporozumienie” – cytuję:„A czy nie było policjantów żydowskich w getcie, którzy pałkami bili swych współwyznawców? Było też gestapo żydowskie w Warszawie, osławiona 13-stka, kierowana przez Abrahama Gancwajcha, oraz policja żydowska pod komendą takich nikczemników, jak Lejkin, Szeryński, Kon i Keller oraz znani przed wojną działacze syjonistyczni Nosing i First.Był Judenrat w getcie warszawskim, który segregował Żydów do Majdanka i komór gazowych. Byli bogaci Żydzi, którzy okupywali się żydowskim władzom, by nie wychodzić z getta w pierwszych transportach. Byli Żydzi, którzy denuncjowali swych braci i współpracowali z Gestapo. Zbrodnie Żydów dokonane na swych braciach mrożą krew w żyłach. Działalność Abrahama Gancwajcha jest przerażająca swym cynizmem i okrucieństwem. Ten  żydowski gestapowiec, zwerbowany w służbie Hitlera jeszcze przed wojną, był znaną osobistością w świecie żydowskim. Był nauczycielem hebrajskiego w szkołach „Tarbut” w Częstochowie, należał do „Poalej - Syjonu Prawicy”, był współpracownikiem wiedeńskiego pisma „Gerechtigkeit”, a po aneksji Austrii założył w Łodzi prowokacyjny antyhitlerowski tygodnik pod nazwą  „Wolność”. Wykaz prenumeratorów pisma posłużył Gestapo do masowych mordów Polaków. Po wkroczeniu, Niemców organizował z ich ramienia sieć szpiegowską na ziemiach wschodnich, a po ataku Niemiec na Sowiety skierowany został przez Gestapo do likwidowania warszawskiego getta i wyciągnięcia dla Niemców nagromadzonych tam bogactw. Przytaczam ocenę żydowskich władz getta warszawskiego przez ocalałych z pogromu Żydów: „...Wiekopomna zdrada Judenratu (Rady Żydowskiej) w Warszawie – pisał dr. Szymon Datner – która  się wyraziła w formie zgody na przeprowadzenie „wysiedlenia” pozostanie na zawsze obok zdrady żydowskiej służby porządkowej niezatartą plamą na honorze władz żydowskich getta…”Historyk żydowski, B. Mark, w książce pt. „Powstanie w getcie warszawskim” (Żydowski Instytut Historyczny, 1955) pisze: „Tylko 10 tysięcy żyje w dostatku, nawet lepiej niż przed wojną.  Dla tych 10 tysięcy przywieziono w lutym 20 tysięcy litrów wódki. W tym czasie zarejestrowano oficjalnie 416 tysięcy Żydów, z czego 80 % biednych przymierających głodem... Cała działalność Judenratów, to jedno pasmo wołające o pomstę krzywd wobec biedoty. Gdyby był na świecie Bóg, to zniszczyłby gromami to gniazdo okrucieństwa, obłudy i grabieży... Wszystkie zarządzenia okupanta były przeprowadzane przez Judenrat, który organizuje łapanki na pracę przymusową... Niektórzy piastowali kilka urzędów jednocześnie, wyciągając dochód do 60 tysięcy miesięcznie, podczas gdy pisarz i pedagog Janusz Korczak w podaniu prosi o dwa posiłki dziennie, widać, że i tego jemu ojcowie miasta odmówili...”„Niemcy doprowadziły do tego – pisał Marek Edelman – że Rada Żydowska sama wydała wyrok na przeszło 300 tysięcy mieszkańców getta... Nikt jeszcze nigdy tak nieustępliwie nie wypuszczał z rąk złapanego jak jeden Żyd drugiego Żyda”.Trzeba też wspomnieć nazwisko dr Rudolfa Kasztnera, wiceprzewodniczącego Federacji Syjonistycznych Węgier i dyrektora Pomocy Rady  Ocalenia powstałej w 1943 roku, który współpracował z Eichmannem w likwidacji tysięcy Żydów węgierskich. I to za jaką cenę?Za umożliwienie wyjazdu do Izraela 1200 syjonistom węgierskim. Zbrodniarz ten dożył do 1967 r. Został zastrzelony w Tel- Avivie. Dlaczego nie stanął przed sądem, jako zbrodniarz wojenny?”  Tyle na razie Stefan Nowicki..W książce pt. „Auschwitz, the nazis  the „Final Solution””, (wydanej w 2005 r. przez BBC Books, autor: Laurence Rees), znajduje się m.in. relacja Lucille Eichengreen, ocalałej cudem z getta łódzkiego, dokąd deportowani zostali Żydzi niemieccy. Wspomina tam, że od stycznia do maja 1942 roku 55 tysięcy Żydów zostało wywiezionych i zamordowanych w Chełmnie.  O tym, kto miał pójść na śmierć, decydowały władze żydowskie getta.  Dwa miesiące później do getta weszli Niemcy, żeby osobiście dokonać wyboru ludzi na zagładę. Wybierali w pierwszym rzędzie ludzi starych, chorych i dzieci, jako niezdolnych do pracy.Przywódca getta, Mordechai Chaim Rumkowski, polecił matkom współpracować z Niemcami i oddać im swoje dzieci. „Oddajcie im wasze dzieci, żebyśmy mogli żyć” – wołał w czasie „Wielkiej Szpery” (http://historia.newsweek.pl/wielka-szpera-w-lodzkim-getcie--minelo-70-lat,95650,1,1.html„Ja miałam wtedy 17 lat, kiedy słyszałam jego przemówienie” – mówi Lucille E. I dodaje – „Ja nie mogłam pojąć, że ktoś może polecać rodzicom, aby oddawali swoje dzieci na śmierć. Tego zresztą nie mogę pojąć jeszcze dzisiaj”. Moredechai Chaim Rumkowski był znany z tego – czytamy w innym miejscu – że układając listę osób przeznaczonych do wywózki, wybierał tych, którzy w jakiś sposób mu się narazili  i których chciał sam się pozbyć z getta. Był również znany z wykorzystywania seksualnego młodych kobiet. Żadna nie mogła zaprotestować, bo miała świadomość, co ją czeka. Lucille E. wspomina w innym miejscu, że wreszcie dostała pracę w kuchni w getcie i pewnego razu, będąc sama w przyległym biurze, pojawił się M. Ch. Rumkowski, chwycił za krzesło i przysiadł się przy niej. „Mieliśmy parę rozmów. On gadał, ja słuchałam. W pewnym momencie chwycił mnie za rękę i położył ją na swoim penisie, po czym powiedział: „Szarpnij się i postaw go w stan pracy”. Relację młodziutkiej wówczas Lucille E. potwierdza Jacob Zylberstein, który był świadkiem zachowywania się przywódcy getta łódzkiego. „Rumkowski rzeczywiście wykorzystywał młodziutkie kobiety” – mówił – i dodaje przy tym: „Kiedy siedzieliśmy w jadalni, on przychodził, rozejrzał się po sali, kładł rękę na ramieniu wybranej i wychodził z nią. I nie jest to tak, że ja to słyszałem od kogoś. Ja to widziałem. Gdyby któraś mu odmówiła, znalazłaby się w śmiertelnym niebezpieczeństwie”.Uratowana przez Polaków Żydówka, Alicja Zawadzka-Wetz, opisuje w swej książce przeżycia w getcie warszawskim. Pisze, że – cytuję:„Najgorsze było to, że poznałam bestialstwo, do którego zdolni są ludzie oraz okrucieństwo i podłość ludzkiej natury.Wśród społeczności, skazanej na śmierć, budzą się albo najniższe, albo najszlachetniejsze instynkty. Iluż to przedwojennych adwokatów, powszechnie szanowanych, stało się członkami żydowskiej policji, żydowskiego gestapo i gotowych było do największych podłości z szantażem włącznie... Ilu z nich biło do krwi dzieciaki, które usiłowały przedostać się poza mury, by zdobyć po drugiej stronie trochę żywności dla głodującej rodziny... Dobrzy, mieszczańscy mężowie porzucali żony, z którymi spędzili dziesiątki lat, by przeżyć jeszcze jedno, najtańsze choćby, doznanie miłosne, by przed śmiercią użyć życia... Zdarzały się wypadki, że w rodzinach okradano się wzajemnie z mizernych porcji gliniastego chleba.” (Zob. Alicja Zawadzka-Wetz, „Refleksje pewnego życia”, wyd. Instytut Literacki, Paryż 1967, w serii „Dokumenty”, str. 20-21)”. Stefan Nowicki pisze w swej książce:„Ocalałe pamiętniki Czerniakowa („Adam Czerniakow Warsaw Ghetto Story”, wyd. Żydowskiego Instytutu Historycznego [Jad Vaszem]) dają obraz życia w getcie warszawskim:  „Na ulicach leżą trupy, a w wytwornych restauracjach odbywają się tańce”. Pod datą 14 czerwca 1941 roku czytamy: „Pochmurno. Dziś niedziela. Nie wiem czy orkiestra będzie mogła grać w ogródku. Okazało się, że grała pomimo lekkiego deszczu. Poleciłem sprowadzić dzieci Izby Zatrzymań... Były to żywe kościotrupy rekrutujące się z żebraków ulicznych... Wstyd mi powiedzieć, że tak dawno nie płakałem. Dałem im po tabliczce czekolady. Potem otrzymali zupę. Przekleństwo tym z nas, co sami jedzą i piją, a o tych dzieciach zapominają”. Stosunki w Judenracie były okropne. Miały miejsce ostre starcia między tymi, którzy wysługiwali się Niemcom i żyli w warunkach luksusowych, a tymi, którzy żyli w nędzy i głodzie i ciężko pracowali w nieludzkich warunkach”.Przydział żywności był nędzny, toteż przemyt był dobrze zorganizowany. Gdyby „Żydzi musieli żyć na chlebie oficjalnie racjonowanym – pisze Czerniakow – niewielu przeżyłoby rok zamknięcia za murami getta. Mimo tak nędznych przydziałów żywności, szła ona na czarny rynek”.Wyzysk, przekupstwo, donosicielstwo, wysługiwanie się Niemcom, łapownictwo i bogacenie się wpływowych Zydów w getcie doszły do potwornych rozmiarów (patrz za „The holocaust Kingdom”)”.  „The Holocaust Kingdom” jest książką-paszkwilem na Polaków, napisanym przez Żyda o nazwisku Michał Belg - Aleksander Donat, wydanym w USA. Paszkwil ten zieje nienawiścią do Polaków za to, że go uratowali od śmierci. Książka ta jest ciekawa dlatego, bo opisuje życie codzienne w getcie warszawskim. Urywki przytaczam za S. Nowickim, „Wielkie nieporozumienie”, str. 165. Z książki A.Donata dowiadujemy się, że:(Str. 34) „ Najbardziej niecnym z Żydów na żołdzie Gestapo, którzy również brali łapówki od ludzi szukających zabezpieczającego zatrudnienia, był Abraham Gancwajch. Był on założycielem haniebnej instytucji (znanej pod nazwą „13-ki”, ponieważ biura ich znajdowały się na ul. Leszno, Nr 13), która wcześnie przejęła administrację dużej ilości domów mieszkalnych  w getcie. Stowarzyszenie lokatorów walczyło uparcie o umieszczenie swego przedstawiciela na tej tak ważnej placówce. Wielokrotnie zdarzało się, że dwóch czy trzech kandydatów, z których wszyscy dali już łapówki jednemu z pracowników Judenratu, dowiadywało się, że dwóch czy trzech innych, którzy przepłacili 13-kę „wyznaczono” równocześnie na to stanowisko”.(Str. 43)” 13-ka („Żagiew”) była specjalną agencją, złożoną z informatorów i sługusów Gestapo, która powstała w getcie, pomimo że tak Judenrat, jak i policja żydowska skrupulatnie wykonywały rozkazy nazistów i były naszpikowane szpiegami Gestapo”. Wodzem tego, tak zwanego Urzędu do Walki z Lichwą i Przekupstwem był wszechstronnie znany Abraham Gancwajch, nie zwykły szpieg, ale prowokator i polityczny dywersant na tak wielką skalę, że nazywano go Azefem Getta Warszawskiego. Praca jego polegała na demoralizowaniu getta przez perswazję i tłumaczenie, że zwycięstwo Hitlera jest nieuniknione, więc opór bezcelowy.Średniego wzrostu, szczupły, ciemnowłosy, o ostrych rysach i przenikliwych, magnetyzujących oczach pod grubymi szkłami, Gancwajch był niezwykle zdolnym człowiekiem, wysoce inteligentnym, ze zdolnością przekonywania. Urodzony demagog, znał cztery języki – niemiecki, polski, żargon i hebrajski – przed wojną wykładał język hebrajski i pisywał do gazet. Kręcił się w kołach syjonistycznych i przypuszczalnie nawet już wówczas był na żołdzie Gestapo. Mówiono, że szpiegował na rzecz Gestapo, jakoby przeciw Rosji, w Białymstoku, Wilnie i Lwowie.W getcie występował nie jako agent Gestapo, ale jako dobroczyńca, który mógł służyć Żydom w godzinie potrzeby, wykorzystując swe szerokie stosunki z Niemcami.Gancwajch rozciągnął swe sieci szeroko i na wszystkie dziedziny życia w getcie. W jednej ze swych licznych „ról” pozował jako obrońca uciśnionych wobec „plutokratycznych wyzyskiwaczy”  z Judenratu, był również opiekunem sztuki i literatury żydowskiej... czarował szczególnie intelektualistów żydowskich... chciał uchodzić za wielkiego prowodyra getta, coś w rodzaju Mesjasza. Zakładając, że zwycięstwo Niemiec jest nieuniknione, rozsiewał kłamstwa, że w ostatnim etapie Żydzi będą przypuszczalnie przesiedleni na zdobyte tereny i wobec tego instytucja getta jest konieczna, ponieważ chroni nacjonalizm żydowski i autonomię kulturalną. Tak więc, wmawiał Żydom, by nie tylko słuchali Niemców, lecz by z nimi współpracowali. Zapraszał prawników, doktorów, pisarzy, dziennikarzy i innych na odczyty, konferencje, dyskusje i obfite, wytworne przyjęcia, w czasie których wtłaczał im w mózgi te teorie. W czasie jednego z takich zebrań zapytano go wprost – Skąd przyszedłeś?Kim właściwie jesteś? W czyim imieniu przemawiasz? Na co Gancwajch odpowiedział – Sam diabeł mnie tu przysłał, ale chcę wam pomóc”.I wysiłki jego nie szły całkowicie na marne. Wielu nawet spośród grona znanych indywidualistów wchłaniało jego wywody. Nawet dr Emanuel Ringelblum (patron Żydowskiego Instytutu Historycznego), którego nic nie łączyło z Gancwajchem, poszedł tak daleko, że szukał go na „pogawędkę”, aby zadowolić swą ciekawość. Urząd Walki z Lichwą i Spekulacją, choć powszechnie był znany pod nazwą 13-ki, miał pewne zaufanie wśród głodujących mas, którym wydawało się, że kupcy bogacą się ich kosztem. W praktyce, jedyną korzyścią było, że kupcy musieli wystrzegać się jeszcze jednego wroga. Zdarzało się, że któryś z agentów Gancwajcha spenetrował, iż jakiś sklep sprzedaje kaszę powyżej wyznaczonej ceny. Kupiec „wypracowywał” łapówkę, która zadowoliłaby urząd, ukrywał 90% kaszy, a resztę sprzedawał po wyznaczonej cenie, nie szczędząc przy tym rozgłosu. I to za niecałe 10 dkg kaszy na głowę.   Gancwajch robił niesamowite pieniądze Brał okup z około stu kamienic na ul. Leszno. Dostawał od Niemców 30 przepustek z getta na aryjską stronę i sprzedawał je po przeraźliwie wysokich cenach. Zorganizował służbę ambulansową,  która zwalniała swych pracowników od prac przymusowych i dawała im inne przywileje. Aby zostać członkiem tej służby, otrzymać jej specjalną kartę i nosić czerwoną czapkę, ludzie płacili fortuny.Z okazji świąt wielkanocnych, Gancwajch dał parę tysięcy złotych na pomoc dla zubożałych pisarzy żydowskich.Na uroczystość bar micwa swojego syna przyjmował chlebem i kawą biednych, co, jak mówiono, kosztowało dziesiątki tysięcy złotych.Gdy umarł jego ojciec, w półoficjalnym dzienniku żydowskim „Gazeta Żydowska” ukazały się nekrologi podpisane przez „grupę doktorów, prawników, dziennikarzy i pisarzy”, choć bez indywidualnych nazwisk.Równocześnie grał na popularności, ujawniając brak zaufania i niechęć do Judenratu. Raz nawet, jego przyjaciele z Gestapo zaaresztowali Adama Czerniakowa, prezesa Judenratu. Wykorzystywał każdą możliwość zdobycia kontroli nad tą instytucją. Rozgłaszano pogłoski połączenia się 13-ki z Judenratem, z tym, że Gancwajch byłby prezesem nowej instytucji, do czego jednak nigdy nie doszło. Przypuszczalnie powodem były zakulisowe rozgrywki między cywilnym niemieckim komisarzem getta dr. Heinz Auerswaldem, zwierzchnikiem Czerniakowa i wysoko postawionymi oficerami Gestapo, którzy popierali Gancwajcha. Robił on wszystko, co było w jego mocy, aby uzyskać mandat od Żydów, który pozwoliłby mu występować w ich imieniu. – Wówczas – obiecywał – uzyskam dla was od Niemców cokolwiek zechcecie. Getto zacznie natychmiast pracować dla Wehrmachtu, skończą się bicia i łapanki, otrzymacie zadowalające przydziały żywności.W międzyczasie, dwaj współpracownicy Gancwajcha – Moryc Kon i Zelig Heller – utworzyli własny „sklepik” po przeciwnej stronie ulicy na Lesznie pod Nr. 14. Specjalizowali się w dostawach jarzyn i uzyskiwali pewne, bardzo korzystne koncesje, łącznie z pozwoleniem na otwarcie targu na ul. Leszno, na handel rybami oraz zorganizowali transport konny w getcie. Wozy te nazywano „konhellerami”, na cześć koncesjonariuszy, ale znane były również jako „wszalnie”.Kon i Heller robili potworne sumy na przemycie przyjaciół i ich rodzin z Łodzi i Białegostoku do getta warszawskiego, na zwalnianiu więźniów, unieważnianiu spraw cywilnych i rozkazów konfiskaty własności – wszystko to naturalnie, jako „usługi” uzyskiwane od oficjalistów niemieckich. (...).W czerwcu 1942 roku ukazały się w getcie plakaty „Poszukiwany przez policję” z nazwiskami i fotografiami Gancwajcha i innych z jego bandy. Mówiono, że udało im się uciec.” To tyle z relacji Żyda A. Donata.Według ustnej informacji, trudnej dzisiaj do zweryfikowania, uzyskanej w 1993 r., Gancwajch, Kon i Heller oraz dwóch innych, nieznanych z nazwiska, uciekli z getta a nagromadzone tam pieniądze i złoto, użyli na opłacenie ukrywania się, pod zmienionymi nazwiskami, u jednego chłopa w radomskim. Po wejściu do Polski wojsk sowieckich i przejęciu władzy przez komunistów, zmienili znowu nazwiska. Tym razem na polsko brzmiące. Wstąpili do PPR i znaleźli zatrudnienie w UB (Kon, Heller i dwaj pozostali). Natomiast Gancwajch był oficerem znienawidzonego  Zarządu Głównego Informacji Wojskowej. Chłop, który ich ukrywał, został potem zastrzelony przez UB jako „bandyta” reakcyjnego podziemia.Były też inne formy współpracy Żydów z Niemcami. Nie warto by było tego przypominać, gdyby skutkiem tych działań była śmierć „zaledwie” 1000 czy 2000 ludzi. Jest to jednak sprawa masowego mordu, gdzie zginęło ponad 30 000 (słownie: ponad trzydzieści tysięcy) Żydów, do czego przyczynili się wydatnie sami Żydzi. O tej zbrodni pisze się i mówi, ale na temat okoliczności milczy, zwłaszcza w USA, Niemczech, Polsce i na Ukrainie.Po zdobyciu Kijowa przez wojska niemieckie, ogłoszono przy końcu września 1941 roku zbiórkę Żydów. W związku z tym wywieszono w mieście i okolicy  plakaty z instrukcją: „Należy zabrać ze sobą pieniadze dokumenty identyfikacyjne, i rzeczy wartościowe, obok ciepłego ubrania się”. Niemieckie Sonderkomando 4 A , które liczyło na co najwyżej 5 tysięcy do 5 tysięcy Żydów, którzy się zgłoszą, doznało niecodziennego zaskoczenia, bo stawiło się 33 tysiące 771 Żydów. W tej sytuacji jednostka 4A zmuszona była do zaangażowania 2 batalionów policji, żeby uporać się z wynikłym, nie z ich „winy”, problemem. Oczywiście, wszyscy, którzy stawili się na życzenie Niemców, zostali w pień wycięci. Mowa tu jest o masakrze w Babim Jarze na Ukrainie.  Niewątpliwym jest fakt, że winnymi tej masowej zbrodni są Niemcy, ale dużo winy leży w żydowskiej mentalności i gotowości do współpracy z okupantem niemieckim. Co najmniej 27 tysięcy Żydów nie musiało tam wtedy zginąć. (Zobacz: Antony Beevor, „Stalingrad”, 1998).W wyniku szeroko zakrojonej kampanii „Judenrein” (oczyszczania państwa niemieckiego z Żydów) dziesiątki tysięcy Żydów znalazło się poza granicami Niemiec. Ogromna ilość została przepędzona do Polski (obóz w Zbąszyniu), ale dużo znalazło się w krajach zachodnich. W Holandii na przykład, w miejscowości Westerbrok zbudowano w 1939 roku obóz dla uchodźców żydowskich. Po zajęciu w kwietniu 1940 roku Holandii przez wojska niemieckie, obóz ten został przekształcony przez okupanta na obóz więzienny. Jednocześnie Niemcy rozpoczęli szeroko zakrojoną akcję rejestracji Żydów w całym kraju i wysyłania ich do obozu w Westerbrok. Wkrótce nadszedł czas deportacji Żydów holenderskich do obozów zagłady w Sobiborze i Majdanku koło Lublina. Deportacja przebiegała sprawnie, bez najmniejszego oporu, dzięki gorliwej współpracy żydowskich władz obozu, które co tydzień układały skrupulatnie listę 1000 kolejnych Żydów do transportu na Wschód. I tutaj wkład Żydów w zagładę swych współbraci jest też dobrze widoczny.W związku z ekstradycją  Iwana Demianiuka do Niemiec, by postawić go przed sądem za współudział w zagładzie Żydów w Sobiborze, prasa i oskarżyciele publiczni uważają, że bez pomocy 100 Ukraińców Niemcy nie byliby w stanie zamordować tam 250 tysięcy ludzi. Obozu strzegło 30 SS - manów, z tego stale połowa była nieczynna z powodu choroby lub przebywania na przepustkach. Rozprawa sądowa przeciw Demianiukowi miała posłużyć przede wszystkim do rzucenia światła na nie-niemieckich pomocników w dziele zagłady Żydów. Eksperci ustalili, że takich nie-niemieckich pomocników, którzy aktywnie pomagali Niemcom, było około 200 tysięcy.Ilu wśród tych nie-niemieckich pomocników, aktywnych w Holocauście, było Żydów? W tej liczbie znajduje się policja żydowska, żydowskie Gestapo, członkowie żydowskich Judenratów i innych żydowskich organów pomocniczych.Niektórzy historycy, znawcy zagadnienia, wysuwają tezę, że gdyby nie istniała gorliwa współpraca Żydów z Niemcami, szeroko zakrojone współdziałanie i skrupulatne wykonywanie, bez najmniejszego oporu, poleceń i zarządzeń niemieckich władz okupacyjnych, Holocaust przeżyłoby co najmniej 1 milion Żydów.Jeszcze dalej poszła Hannach Arendt, teoretyk polityki, filozof i wybitna publicystka niemiecka, pochodzenia żydowskiego, która sławna stała się również z opisania i skomentowania procesu Adolfa Eichmanna w Izraelu, co zostało wydane w formie książki, uznanej za dzieło (ale nie w kołach żydowskich i filosemickich). Książka ta, pt. „Eichmann w Jerozolimie” zawiera bardzo dużo interesujących informacji, wśród których znajduje się rola Żydów, jaką odegrali w zagładzie własnego narodu, współpraca Żydów z Niemcami i pomoc udzielona nazistom „w unicestwieniu własnego narodu stanowi najczarniejszy rozdział całej tej ponurej historii” – pisze Hannah Arendt. Hannah Arendt  twierdzi przy tym, że gdyby naród żydowski nie był zorganizowany i nie miał przywództwa żydowskiego, gotowego do współdziałania z nazistami, to Niemcy nie byliby w stanie wymordować od 4,5 do 6 milionów ludzi. Autorka powołuje się na dane różnych badaczy, według których – gdyby nie było tak ogromnego zaangażowania się Żydów, zwłaszcza w Judenratach we współpracę z mordercami, „z wyżej wymienionej liczby uratowałaby się mniej lub więcej niż połowa”.Twierdzenia powyższe są politycznie niepoprawne, bardzo nielubiane w kołach żydowskich, przez to oficjalnie dotąd nie poruszane z obawy przed skutkami w ewentualnej karierze naukowej, dlatego istnieją w drugim (nieoficjalnym) obiegu. Nie mniej sprawa udziału Żydów w zagładzie swych współbraci warta jest głębszego zbadania i wyciągnięcia na światło dzienne.W świetle powyższych faktów nasuwa się pytanie: Kto ma na sumieniu więcej ofiar żydowskich  w wyniku współpracy z Niemcami – Ukraińcy, Łotysze, Litwini, Polacy,  czy Żydzi?  To pytanie skierowane jest do cynicznych oszczerców typu Jana T. Grossa (USA), Pawła Śpiewaka, Aliny Całej z Żydowskiego Instytutu  Historycznego, Barbary Engelking z PAN, żony ubeka Michała Boniego i do całej antypolskiej plejady amerykańskich historyków i nielegalnego lobby żydowskiego w USA – żądających od Polski 65 - 67 miliardów dolarów amerykańskich tytułem restytucji mienia pożydowskiego w Polsce. Organizacje żydowskie w USA prowadzą antypolską propagandę  z bojkotem Polski włącznie we wszystkich kierunkach. W tym miejscu warto nadmienić o deklaracji Donalda Tuska dotyczącej zwrotu tej astronomicznej kwoty nielegalnie działającym amerykańskim organizacjom żydowskim, złożonej w Nowym Jorku jeszcze 2008 roku.Dokumenty, cytaty, źródła: Władysław Gauza „WSPÓŁODPOWIEDZIALNOŚĆ ŻYDÓW ZA HOLOCAUSThttp://www.aferyprawa.eu/Artykuly/Wspolodpowiedzialnosc-Zydow-za-Holocaust-Wladyslaw-Gauza-2991 http://portalwiedzy.onet.pl/4869,7455,1500862,1,czasopisma.htmlhttp://nczas.com/publicystyka/getto-lodzkie-jako-krolestwo-chaima-rumkowskiego/http://historia.newsweek.pl/wielka-szpera-w-lodzkim-getcie--minelo-70-lat,95650,1,1.html From: "E.Zinkiewicz"  5.Porażająca skala deportacji Polaków z terenu sowieckiej Białorusi Aktualizacja: 2012-04-24 10:01 pm 35 tysięcy Polaków zostało deportowanych między 1944 a 1952 rokiem z terenu sowieckiej Białorusi w głąb ZSRS – ustalili historycy z uniwersytetu w Mińsku. Temat powojennych wywózek Polaków z Kresów Wschodnich jest niestety wciąż słabo zbadany.

    Informacje te podano podczas konferencji naukowej “Deportacje Polaków z sowieckiej Białorusi i Litwy po drugiej wojnie światowej” w Białymstoku. Polscy historycy niemal zupełnie nie posiadają wiedzy na temat powojennych wywózek, gdyż nie mają dostępu do archiwów znajdujących się za naszą wschodnią granicą. Dlatego liczą na pomoc m.in. białoruskich historyków, którzy widzieli wiele ważnych dokumentów sowieckich. Specjalistą w sprawie deportacji ludności z terenów zachodniej Białorusi jest doc. Igor Kuzniecow (Białoruski Uniwersytet Państwowy w Mińsku), który pomagał wcześniej Polakom w ustaleniu białoruskiej listy katyńskiej. W Białymstoku Kuzniecow mówił o realizacji przez sowiecką bezpiekę deportacji ludności z terytorium zachodniej Białorusi od 1944 do 1952 roku. Okazuje się, że wyników swoich badań Kuzniecow nie może publikować na Białorusi, bo są one przez władze tego kraju postrzegane jako “dziwne i niepotrzebne”. – Z powodu prowadzonych przeze mnie badań na temat deportacji chciano mnie nawet umieścić w zakładzie psychiatrycznym – powiedział wczoraj Igor Kuzniecow. Dlatego z chęcią przyjął zaproszenie do Białegostoku. Historyk z Mińska mówił, iż mimo dostępu do archiwów bardzo trudno jest ustalić, ile wywieziono po wojnie Polaków, ponieważ podawane w dokumentach liczby są bardzo nieścisłe. Jednak podstawową trudnością w liczeniu jest po prostu niewpisywanie do dokumentów bardzo wielu osób, które zostały wywiezione na Syberię lub do Kazachstanu. – Nasze informacje na temat liczby Polaków deportowanych na Wschód w czasie wojny mogą być z tego powodu niedokładne – przyznaje Waldemar Wilczewski, naczelnik pionu edukacyjnego białostockiego IPN. Jego słowa wiążą się z podawaną oficjalnie przez IPN liczbą 320 tys. Polaków wywiezionych z Kresów II RP na Syberię w latach 1940-1941. Związek Sybiraków uważa, że deportowano wtedy 1 mln osób.

    Wywózki po wojnie Jeśli chodzi o Polaków deportowanych w głąb ZSRS po wojnie (do 1952 roku) z terenów zachodniej Białorusi, Kuzniecow podał tu w przybliżeniu liczbę około 35 tysięcy osób. Jego dane uzupełnił doc. Anatolij Wielikij, również pracownik mińskiego uniwersytetu, który badał akta represjonowanych znajdujące się w Narodowym Archiwum Republiki Białoruś. Wielikij podkreślił, że 50 procent deportowanych po wojnie Polaków nie zostało wywiezionych na podstawie postępowań prokuratorskich czy sądowych, ale jedynie po stwierdzeniu lokalnego szefa bezpieki, “iż jest to osoba niebezpieczna dla ZSRS”. Docent udowadniał to, prezentując karty deportacji. Zawarte tam dane wskazują np., że rodzina Polaków tego samego dnia została jednocześnie uznana za kułaków, ich majątek przekazany państwu sowieckiemu, a oni deportowani. – Jak można aresztować, przeprowadzić proces i deportować jednego dnia? Przecież to niemożliwe – podkreślił Wielikij. Badania nad kartotekami represjonowanych białoruscy naukowcy rozpoczęli już w roku 1992, tworząc bogaty zbiór prac i dokumentów na temat represji wobec ludności Białoruskiej SRS. – Te badania idą powoli, ale do przodu. Mamy nadzieję, że przy końcu tego roku będziemy mogli udostępnić państwu pierwsze ich podsumowanie – powiedział Anatolij Wielikij. Według niego, prace naukowe prowadzone w kierunku badania sowieckich represji znacznie zwolniły, gdyż nawet przed naukowcami białoruskimi władze państwowe zamykają teraz archiwa. Wielikij powiedział, iż kartoteka represji zarchiwizowana w Mińsku jest ogromna, liczy około 180 tysięcy kart. Na temat deportacji powojennych Polaków mówił, że wywożeni byli oni na Syberię, głównie za to, że uważano ich za kułaków. – Wystarczyło mieć kilka hektarów ziemi, dwie krowy i konia, żeby zostać uznanym przez władze za kułaka i deportowanym – mówił Wielikij na przykładzie danych zawartych w jednej z prezentowanych kart deportacji założonej dla Polaka o nazwisku Paczkowski, wywiezionego z całą rodziną na Sybir w 1952 roku. Waldemar Wilczewski zapowiedział, iż z referatów wygłoszonych podczas konferencji IPN przygotuje publikację w formie książki. Podczas konferencji z referatem wystąpił też dr Jerzy Grzybowski. Opowiedział o deportacji 4 tysięcy byłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (tzw. andersowców) z Białorusi na Syberię w 1951 roku (były to osoby głównie narodowości białoruskiej). Z kolei o wywózce Polaków z sowieckiej Litwy mówiła dr Vitalija Stravinskiene z Litwy. Wiedzę na temat powojennych wywózek poszerzyły wystąpienia ks. dr. Tadeusz Krahela o zsyłkach kapłanów z archidiecezji wileńskiej oraz dr. Marcina Zwolskiego o deportacjach z terenów komunistycznej Polski w latach 1944-1945.Powojenne wywózki odnoszą się do Polaków, którzy po roku 1945 nie zdecydowali się opuścić swych rodzinnych ziem, a na mocy postanowień konferencji w Jałcie znaleźli się za wschodnią granicą Polski. Deportacje Polaków z Białorusi, Ukrainy i Litwy odbywały się do 1952 roku. Największa, ostatnia wywózka odbyła się w kwietniu 1952 r., gdy według ustaleń Anatolija Wielikija zesłano 6 tys. Polaków.

    Adam Białous
    Copyright © 2009 www.internationalresearchcenter.org
    Strony Internetowe webweave.pl