"It's difficult to admit the obvious"
political world

Żydzi iich wspoldzialanie z bolszewikami w 1920 roku

jan bodakowski|Thursday, April 14, 2016

W rocznicowych dyskusjach o wojnie 1920 roku zazwyczaj pomijany jest stosunek Żydów do agresji sowieckiej na Polskę. Fakty o powszechnej kolaboracji Żydów z bolszewikami są ukrywane, pomimo, że w II RP powszechnie o nich dyskutowano.


W rocznicowych dyskusjach o wojnie 1920 roku zazwyczaj pomijany jest stosunek Żydów do agresji sowieckiej na Polskę. Fakty o powszechnej kolaboracji Żydów z bolszewikami są ukrywane, pomimo, że w II RP powszechnie o nich dyskutowano.   Wspomnienia Wincentego Witosa są doskonałą relacją świadka kolaboracji Żydów z sowietami w 1919 i 1920 roku. Przywódca PSL Piast opisywał jak w Siedlcach wszyscy Żydzi zaangażowali się w tworzenie sowieckiej administracji, wsparli zbrojnie działania Armii Czerwonej, manifestowali nienawiść do Polaków. Zdaniem Witosa w całej Polsce Żydzi uchylali się od wstępowania w szeregi Wojska Polskiego, nie chcieli bronić Polski przed sowiecką agresją. Zarabiali kosztem polskich chłopów na dostawach do wojska. W trakcie wojny z sowietami w lipcu 1920 roku powstał Rząd Obrony Narodowej. Na jego czele stanął Wincenty Witos. Sowiecką agresję na Polskę poparła prawie cała społeczność żydowska, od marksistowskiego ale niezależnego od sowietów Bundu po syjonistyczny Poalej Syjon. Świadectwa kolaboracji Żydów z sowietami były zbierane przez władze. Wojsko Polskie wiedząc o prosowieckiej postawie Żydów było zmuszone poborowych Żydów wycofać z frontu, by nie przechodzili na stronę wroga. Żydowskich poborowych internowano w obozie w Jabłonnie. Kolaboracje Żydów z sowietami opisywali reporterzy „Gazety Grudziądzkiej” stwierdzając, że podczas walk „Żydzi zawsze łączyli się z nieprzyjacielem”, „na froncie dopuszczali się jawnej zdrady”. Postawa Żydów nie dziwiła. Od samego początku Żydzi wspierali rewolucję bolszewicką. Jerzy Robert Nowak w swoich książkach stwierdził, że Żydzi zaangażowali się w 1917 r. w rewolucję bolszewicką i ponoszą za nią odpowiedzialność, jak i za jej owoce, takie jak głód, terror i eksport rewolucji do innych krajów. Wśród przywódców bolszewików Żydami byli: Trocki – Lejb Bronsztejn twórca Armii Czerwonej, Grigorij Zinowiew – Radomyslski, Jakow Swierdłow – Salomon, Lew Kamieniew – Rosenfeld, Karol Radek – Sobelsohn, Adolf Joffe, M. Litwinow – Mojsiejewicz Waliach, Łazar Kaganowicz, Włodzimierz Lenin syn Żydówki z domu Blanc. Żydzi w ZSRR wzajemnie się wspierali (umożliwiało to kariery Żydów z różnych przedrewolucyjnych partii lewicowych). Żydzi zdominowali pierwsze leninowskie Biuro Polityczne KC WKPb. W 1919 ma 380 czołowych komisarzy bolszewickich 300 (78 proc.) było Żydami, w 1921 na 55 czołowych komisarzy 447 było Żydami (80 proc.). Żydzi w latach 1921-1922 stanowili większość w biurze politycznym KC WKPb. Bolszewicką bezpiekę Czeka zdominowali Żydzi, władze w sowieckiej bezpiece dzierżyli Żydzi tacy jak Żyd z ziem polskich Jagoda (1934-1936 ludowy komisarz spraw wewnętrznych, inicjator i nadzorca masowych represji w wyniku których do łagrów trafiło 27.000.000 ludzi) i twórca gułagów Żyd z Turcji Naftali Aranowicz Frankel. Jedenastoma na 12 kompleksów gułagów kierowali Żydzi. W 1934 roku w kierownictwie NKWD było 39 proc. Żydów, 36 proc. Rosjan i Ukraińców, 14 proc. Łotyszy i Niemców. Szefem kampanii niszczenia religii w ZSRR był Żyd Jarosławski- Gubelman stojący na czele związku bezbożników. Żyd Bel Kuhn zamordował w latach dwudziestych 70.000 Rosjan i Tatarów na Krymie. O wpływach Żydów w ZSRR świadczy to Żydzi wśród absolwentów fizyki w ZSRR stanowili w 1938 roku 46 proc., w 1941 roku 74 proc., w 1942 roku 98 proc. Dominacja Żydów w ZSRR powodowała niechęć do Żydów w II RP (co dostrzegali publicyści prasy żydowskiej w II RP). Inny polski historyk doktor Andrzej Leszek Szcześniak opisując komunistyczne elity ZSRR w „Judeopoloni II” przytoczył wyniki badań A.A. Chromowa zawarte w książce „Biography of Dzerzynski” (Progres Moskwa 1985) zgodnie z którymi rodowe nazwisko Feliksa Dzierżyńskiego brzmiało Rufin. Dzierżyński pochodził z żydowskiej kupieckiej rodziny która przejęła majątek Dzierżyńskich po ich zesłaniu na Sybir przez carat. Szcześniak przypomniał że bolszewickim komisarzem do spraw prasy, propagandy i agitacji, redaktorem „Czerwonej Gwiazdy”, by Mojżesz Włodarski (Goldstein). Mojżesz Uricki był komisarzem spraw zagranicznych i szefem Czeka w Petersburgu. ZSRR władali też Lejba Bronstein (Bronstajn) znany jako Lew Trocki i Karol Sobelson znany jako Karol Radek. Żydem był też Lenin czyli Włodzimierz Ulianow syn żydówki Marii Aleksandrowny Blank i Tatara Ulianowa. Trocki i Lenin finansowani byli międzynarodowy kapitał żydowski. W 1917 (rząd ZSRR) Rada Komisarzy Ludowych licząca 22 komisarzy składała się z 18 żydów [82 proc.], 2 Rosjan [9 proc.], 1 Niemca [4,5 proc.] i jednego Ormianina [4,5 proc.]. W (ministerstwie) Komisariacie Wojny wśród 43 pracowników było 34 żydów [80 proc.], 8 Łotyszy [17 proc.], 1 Niemiec [3 proc.] i ani jednego Rosjanina. Komisariat Spraw Wewnętrznych składał się z 61 pracowników, 43 żydów [70,5 proc.], 10 Łotyszy [16,4 proc.], 3 Ormian [4,9 proc.], 1 Polaka [1,6 proc.], 2 Niemców [3,3 proc.] i 2 Rosjan [3,3 proc.]. Podobnie żydzi dominowali w całej sowieckiej administracji. „The Times” z 1917 podawał że 556 najwyższych przywódców ZSRR 447 było Żydami [80,4 proc.].
Copyright © 2009 www.internationalresearchcenter.org
Strony Internetowe webweave.pl